De duif

Ik bekeek mama’s jurk in de spiegel, hij was naar mijn smaak versteld. In haar tijd was een decolleté nog niet in de mode. De oorspronkelijke trouwjurk was kuis, hoog aangesloten geweest. De spiegel liet nu een diepe uitsnijding zien. Die van mij mochten wel gezien worden, ondanks dat ik halverwege de 30 was. Het typeerde ook direct het verschil in ons karakter: zij introvert, ik extravert. Wat zou ze van deze jurk gevonden hebben? Waarschijnlijk ordinair. Ik dacht aan de manier waarop ik haar altijd knuffelde. Ik sloeg mijn armen om haar middel en begroef mijn gezicht tussen haar borsten. Zodra ik mij in haar genesteld had, snoof ik de geur op. Nog lang nadat ze er niet meer was stopte ik mijn neus in haar truien. Totdat het steeds muffer rook. Pijnlijk moest ik vaststellen dat haar geur vervlogen was. Toch wist ik toen zeker dat deze geur altijd in mijn herinnering zou blijven. Nu, 24 jaar later, was niets minder waar. Ik zou het echt niet meer weten hoe ze rook. Hoe haar stem klonk, de mimiek in haar gezicht. Het was allemaal weg. Ik keek weg van de spiegel. Ik had geen zin om mijn eigen verdriet in de ogen te kijken. Niet op deze dag.

“De duif” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error