Handige handtas

Haar handtas hing loodzwaar aan haar schouder. Ze moest em nodig weer eens uitmesten. Ze kon er ook niets aan doen dat er altijd van alles in zat. Haar schoonzusje noemde dit dingen ‘voor als’. Erfelijk belast was ze. Haar oma had de stelregel ‘een dame gaat nooit op pad zonder een verschoninkje’. Daarmee bedoelde ze kousen, een schone onderbroek, een veiligheidsspeld en een stukje elastiek. Je zou maar eens zonder kunnen zitten… Haar moeder had steevast een paar knijpers en een postelastiek in haar handtas. Handig voor zo’n beetje alles. En zij? Nou ja er zaten allerlei nuttige dingen in haar handtas. Loodzwaar dat dan weer wel.

Iedereen keek naar haar zoals ze daar stond op de ribbelrand langs het perron. Twee meter been in een doorschijnende glanspanty. Zo dun dat de blauwe plekken op haar linkerdij en rechterkuit er doorheen schenen. Voorzichtig liep ze een paar pasjes op haar gloednieuwe grijze suède enkellaarsjes. Het gesprek van de twee in dezelfde ANWB outfit gestoken vriendinnen stokte even toen zij langs haar liepen. Ze sjorde haar opgekropen rokje met vinnige bewegingen weer op zijn plaats. Verder deed iedereen op het perron opvallend zijn best om niet naar haar te kijken. Aan de stilstaande telefoonduimpjes kon je zien dat dat maar matig lukte.

Even later zaten ze tegenover elkaar in de trein. Haar bleke, strakke koppie paste niet bij haar expressieve sexy outfit. Ze rommelde net zo lang met de enorme handgebreide sjaal tot haar benen tot over de knie bedekt waren. Haar handtas klemde ze op haar schoot. Ook ik deed mijn best om niet naar haar te kijken.

Bij de eerste halte stapte een andere passagier met grote tassen voorzichtig over haar benen heen op weg naar de uitgang. Blijkbaar niet voorzichtig genoeg want een klein gaatje in haar panty kroop onverbiddelijk omhoog tot een levensgrote ladder. Voordat ik er erg in had begon het meisje te huilen. Eerst nog geluidloos maar gaandeweg werden de snikken serieuze uithalen.

‘Niet mee bemoeien’ hoorde ik in gedachten mijn vriend zeggen. ‘Kan ik je helpen’ hoorde ik mezelf hardop zeggen. In het daarop volgende kwartier, tot haar bestemmingsstation, kreeg ik haar verhaal te horen. De blauwe plekken, het gepest op school, haar vader die vond dat ze zich als een hoer kleedde, de behoefte aan positieve aandacht en de hunkering naar liefde gewoon omdat zij zij was. En o, ja die kutladder in haar panty die nu écht niet uitkwam omdat ze op weg was naar een stageplek sollicitatiegesprek.

Ik dook in mijn handtas en vond een stel nieuwe kousen, een goede concealer en poeder om de vlekken in haar gezicht weg te werken. Terwijl zij zich snel omkleedde vond ik ook nog een nog wat plakkerige maar nog prima eetbare energiereep. We wisselden van sjaal omdat die van mij zakelijker en minder op een duimzuigpluisdeken leek. Toen ze uit de trein stapte en over het perron wegliep keek iedereen naar haar. Ze zwaaide glimlachend naar mij en danste naar haar sollicitatiegesprek.

2
Reageer op dit artikel

avatar
1 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
Inge vd BergMechtilde Recent comment authors

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Mechtilde
Gast
Mechtilde

Wat een fijn verhaal om te lezen Inge. Vlotte pen en goed inlevingsvermogen maken mooie verhalen. Goed weekend!

Inge vd Berg
Gast
Inge vd Berg

Fijn verhaal met genoeg aanknopingspunten voor herkenning, blijf vooral wel naar elkaar kijken!