Voorstelling

Met zijn voet schuift hij zo zachtjes mogelijk takjes en andere oneffenheden aan de kant. Geroutineerd rolt hij zijn bruine matje uit. Het past precies. Hij zakt door zijn knieën en gaat zitten. Hij heeft lang naar deze plek gezocht. Het was niet gemakkelijk om iets te vinden waar je beschut kunt zitten en toch een goed uitzicht hebt. Tevreden overziet hij zijn plek. Rechts heeft hij een blikje bier en wat Tuc-koekjes neergezet, links ligt een doos tissues. Achter hem is genoeg ruimte om snel te kunnen verdwijnen.

Het is al weer een tijdje geleden dat hij een goede voorstelling heeft gezien. In de winter heeft hij zich weliswaar weten te redden met internetfilmpjes, maar live is toch beter. Nog even en de lichten zullen aan gaan en dan zal de voorstelling beginnen.

De acteurs komen op. Het valt niet tegen. Zij een beetje mollig, kort krullend rossig haar, een geamuseerde glimlach, hij tanig, kalend, een mager gezicht, een donkere schaduw op zijn kin. Beiden een glas wijn. Ze gaan zitten, voeren een geanimeerd gesprek. De vrouw zegt iets, de man lacht, streelt met zijn hand over haar been.

Hij voelt een pijnlijke scheut in zijn rug. Het valt niet mee om na een lange winter voor het eerst weer buiten op een matje naar een voorstelling te kijken. Zeker wanneer de voorstelling wat langzaam op gang komt. Hij gaat iets verzitten.

De vrouw staat op en loopt weg. Even later komt ze terug met de fles wijn en schenkt ze zichzelf nog eens in, vervolgens kust ze de man. Wanneer ze zich wil terugtrekken, houdt hij haar vast en zoent hij haar gulzig terug.

‘Eindelijk actie,’ denkt hij. Tevreden neemt hij een slokje van zijn bier. Het is inmiddels donker en de maan verdwijnt achter de wolken. De wind steekt op en bladeren beginnen te ritselen. Hij voelt kleine spatjes neervallen. ’Nee, geen regen!’, schreeuwt een stem in zijn hoofd. Niet op de openingsavond van het buitenseizoen.

Voorzichtig verlaat hij zijn schuilplaats en loopt hij naar zijn fiets. Uit de grote bruine fietstassen vist hij een felgele poncho. ‘Verdorie, verkeerde poncho ingepakt.’ Geel is voor andere terreinen. Het begint harder te regenen, druppels stromen vanuit zijn haar langs zijn gezicht. Hij trekt de poncho snel over zijn hoofd en strompelt terug naar zijn matje. Aandachtig kijkt hij weer naar de voorstelling, waar zijn ze gebleven?

Het stel heeft waxinelichtjes aangestoken. De blouse van de vrouw is inmiddels losgeknoopt, zodat haar prachtige borsten goed zichtbaar zijn. De man ligt met ontbloot bovenlijf tegen haar aan. Zachtjes strelen en kussen ze elkaar. Ze maakt langzaam zijn broekriem los.

Hij voelt een stijgende opwinding, een worsteling met de poncho verhindert echter dat zijn hand vindt wat hij zoekt. De regen komt nog steeds met bakken uit de lucht. Hij slaakt een kreet van onmacht.

Op het toneel stoppen de acteurs abrupt met hun spel. De man richt zich op, kijkt zoekend naar buiten en doet daarna de gordijnen dicht.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

2 Reacties
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Jos Zuallaert
Jos Zuallaert
2 jaren geleden

Ontzettend sterk en prachtig geschreven. Die dubbele actie!
Proficiat! Beter dan mijn ‘De Minnebeek’ op Hotel Papa aan de machtige rivier.