Evenbeeld

In de warmte van haar dekbed lijkt het alsof hij tegen haar aan ligt. Ze duwt haar billen naar achteren en zucht. Niets dan koud laken. Al wekenlang droomt ze zijn handen op haar lijf. Duizend interpretaties geeft ze aan een blik. ’s Nachts speelt haar hoofd ermee. Het gaat door herinneringen als een hand door een sierradendoosje.

Ze stapt uit bed en straft zichzelf met een koude douche. Happend naar adem probeert ze het vuur uit te bannen. In de ruwe handdoek keren zijn handen terug. Even laat ze zich gaan, dan smijt ze het surrogaat weg. Met bruuske bewegingen trekt ze haar kleren over de nog klamme huid.

Op kantoor stort ze zich op haar werk. Ze houdt haar blik strak op de grond gericht als ze in de buurt van zijn kamer komt. Geen stiekeme blikken meer, niet meer zijn aftershave opsnuiven bij het kopieerapparaat. Even gaat het mis als ze zijn stem denkt te horen. Haar hart slaat een slag over, een tinteling trekt door haar lijf. Snel schiet ze het toilet in en spoelt koud water over haar polsen, ‘nee-nee-nee’ herhalend als een mantra. Dit gaat zo niet langer.

Weer thuis opent ze haar laptop. Het duurt even, maar dan vindt ze wat ze nodig heeft. De combinatie bruin haar met lichtblauwe ogen is wat ongebruikelijk. Verheugd glimlachend bekijkt ze de foto’s. Hij draagt zijn scheiding iets meer naar links, maar verder lijkt hij als een broer. Over drie weken zien ze elkaar.

Alleen al de gedachte aan hun ontmoeting prikkelt haar. In bed fantaseert ze zijn zoekende handen. Collega’s maken grapjes over de rode blosjes op haar wangen. Op de bewuste vrijdag kiest ze haar kleding zorgvuldig. Een zwarte push up-beha duwt haar borsten in een uitnodigend decolleté. Het strakke leren rokje accentueert haar rondingen. De bel gaat. Haar naaldhakken tikken een enthousiast ritme op de houten vloer. Ze moet zich inhouden om het pakket niet uit handen van de postbode te trekken. Zijn praatje over exotische poststempels kapt ze af.

Licht hijgend gooit ze de deur dicht en sluit de gordijnen. Zwoele saxofoons bepalen het ritme van haar bewegingen. Gretig trekken haar handen aan het bruine verpakkingspapier. Als ze aan de bovenkant van het pakket is beland wacht ze even, dan trekt ze het papier er met een ruk af. Het rood op haar wangen wordt nog iets dieper als ze zijn gezicht ziet. Hij lijkt precies. Ze trekt de rubberen pop uit de doos en laat zijn handen haar lichaam masseren. ‘Daar ben je eindelijk’, kreunt ze in extase.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

1
Reageer op dit artikel

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
Stefanie Schaap Recent comment authors

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Stefanie Schaap
Gast

Hahaha, heerlijk verhaal om te lezen! Hoewel het aan het einde al een beetje begon te dagen, moest ik als eerste aan een date met een dubbelganger denken. Je schrijft meeslepend.