De bril van een ander

Kinderen die nu opgroeien zijn volledig vertrouwd met het maken van foto’s en zien zichzelf veel terug. Allerlei apps maken er grappige of vervormde foto’s van of voegen een mooi filter toe. Hartstikke leuk, maar ik vraag me wel eens af wat deze fotocultuur doet met het zelfbeeld van deze kinderen. Worden ze meer tevreden of juist kritischer over zichzelf?

Ons zelfbeeld gaat over hoe we ons eigen uiterlijk en karakter zien en beoordelen. We ontwikkelen ons zelfbeeld doordat we opgroeien met anderen om ons heen. Opmerkingen over hoe we er uit zien en hoe we ons gedragen vormen het beeld dat we van ons zelf hebben. Collega Steven Pont omschrijft het als klei die onze oren binnenkomt en van die klei bouwen we ons zelfbeeld. Ik vind dat een mooi beeld, je kunt het gedurende je leven bijwerken, work in progress.

Hier moest ik aan denken toen een jongedame van bijna achttien jaar mijn spreekkamer binnenkwam. Ze vertelde dat ze zich niet goed kon concentreren en dat ze slecht sliep. Ook had ze steeds meer moeite om de deur uit te gaan voor college. Haar moeder ging zich steeds meer zorgen maken en had erbij haar op aangedrongen zich bij mij aan te melden.

Ik zie een meisje dat er volstrekt normaal uit ziet met een mooie bos krullen en prachtige ogen. Ze vindt zichzelf lelijk en maakt zich druk om haar kleding. Ook voor de afspraak bij mij heeft ze zich tot twee keer toe om gekleed. Ze vertelt dat ze voortdurend het gevoel heeft dat mensen naar haar kijken. Ze is bang dat haar broek niet goed zit, dat mensen zien dat haar ene oog groter is dan het andere.

Ik leg haar uit dat ze door de bril van een ander naar zichzelf kijkt en ook nog de bril waarvan zij denkt dat de ander die op heeft. Wanneer ik haar vraag of ze zelf ook zo op anderen let, reageert ze een beetje verbaasd. Bij een ander vindt ze het niet erg dat een kledingstuk niet helemaal goed zit. Dan is het mijn beurt om verbaasd te reageren.

De cliënt na haar, een man van bijna dertig jaar, mag van zichzelf geen fouten maken. Niet op zijn werk, niet thuis en niet bij vrienden. Hij zegt nooit nee. Zijn functioneringsgesprekken zijn positief en in de vriendenkring wordt hij gewaardeerd om zijn behulpzaamheid. Nadat de griep van een maand geleden maar niet over ging, is hij verwezen door de bedrijfsarts.  Dat deze een burn-out vermoedt, vindt hij maar moeilijk te verteren.

Ook bij hem moet ik denken aan de ontwikkeling van het zelfbeeld. Zowel de jongedame als de man leggen de lat voor zichzelf onrealistisch hoog. Niet omdat ze dat zelf zo graag willen, maar omdat ze willen voldoen aan eisen die ze bij anderen vermoeden.

De klus bij beide wordt dat ze leren houden van zichzelf zoals ze zijn en niet zoals ze denken dat ze van een ander moeten zijn.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op