De bril van een ander

Kinderen die nu opgroeien zijn volledig vertrouwd met het maken van foto’s en zien zichzelf veel terug. Allerlei apps maken er grappige of vervormde foto’s van of voegen een mooi filter toe. Hartstikke leuk, maar ik vraag me wel eens af wat deze fotocultuur doet met het zelfbeeld van deze kinderen. Worden ze meer tevreden of juist kritischer over zichzelf? “De bril van een ander” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Zeeland

Het ruisen van de statige populieren vermengt zich met dat van de zee.
De zon legt haar ochtendlicht over de vers geploegde akkers.
Maakt traag knipperende silhouetten van de fietsende schooljeugd op de met knotwilgen omzoomde dijkjes.
De weidsheid van dit landschap zwijgt.

Hier knikt men elkaar toe.
De fietser in de duinen, de hardloper, de vroege fotograaf, de wildplukker.
De sterrenchef experimenteert met zijn oogst in de nu nog stille keuken.
De mise en place mag aangepast.
De oester evenwel zal altijd blijven.

En ook al tekenden ze nooit in Munster, geen vrediger volk dan de Zeeuwen.
Ze brengen je tot rust in hun schone kamers en hospitale vlijt.
Op terrassen onder lindebomen, onder oude torens die tingelen.

Op je fiets ontdek je het echte polderen.
En waar de zon zich ’s avonds ontspant in de zilte zwoelte, gunt de Zeeuw je zijn uitzicht, dat van hem zit in zijn DNA.
Op een duintop stuur ik een diepe teug schone lucht door mijn lichaam in het zalige besef dat hier mijn thuis is.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

De maan

Ja beste lezers, de kaakchirurg was in topvorm, zei ze. Vast wel; edoch, mij rustte daarna niets anders dan thuis op de bank te liggen zappen. Vooral de voor mij onbekende zender Historia had veel nieuwswaardigs in petto. “De maan” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Gelukkig leven

‘Ik ben ik’ en ‘jij bent jij’
‘hij is hij’ en ‘zij is zij’

zo uniek en toch gelijk
ik voel me rijk als ik zo kijk,

want ondanks de verschillen
wat we allemaal willen

is gewoon gelukkig leven
van plezier een beetje zweven.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Eerste liefde

Het was maandag 30 juli, mijn reisgenoot Iris en ik zaten samen in de trein van Milaan naar Venetië. Het weer was warm, de lucht strak blauw. We zaten in een vrij rustige coupé, vier stoelen met een uitvouwbaar tafeltje er tussen. Terwijl buiten de wereld aan me voorbij trok, luisterde ik op mijn koptelefoon naar mijn muziek. Bij het nummer ‘Porcelain’ van Moby dwaalden mijn gedachten als vanzelf af naar de vakanties van vroeger. “Eerste liefde” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

.

Gevangen in technologie de vrijheid tegemoet.
dat was vakantie
In een lijn
onderweg
naar waar iedereen hoorde te zijn.

En ik keek naar buiten
zag zelfbedachte lijnen
verdwijnen
en de wereld niet meer
dan een doorgestikte deken
waar iedere laag
de ander ondersteunt

En de maker bloedde
met toewijding
huizen en steden
niet meer dan een weeffout
opgenomen in stof.
en het stiksel geen scheiding
enkel de overgang naar door

En ik wist de vele kleuren
hoorden allemaal bij het geheel
En de afstand
slechts een passend onderdeel
en ik?
Niet meer dan slechts een stipje
dat het eventjes begreep.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Beroepsethiek

Zo was hij dus blijkbaar. Daar was ze nu wel achter gekomen. Het had wel even geduurd. Wel langer dan even eigenlijk. Bij elkaar wel een aantal jaren. Jaren dat ze het niet had gezien. Niet had willen zien? Niet had gehoord of willen horen. En zeker niet had willen voelen. Was ze blind geweest? En doof? Onoplettend? Ongevoelig? Was haar beroepsethiek als apotheker in slaap gesust door haar hunkering naar hem?

Elke dag zag ze hem, sprak ze hem. Ze rook hem ook. Als hij al lang weer in zijn eigen spreekkamer zat bleef zijn vertrouwde geur nog lang de medicijngeur in de apotheek verdringen. Geen overdreven, goedkope mannen-deo-lucht, beslist niet. Meer een briesje, een vleugje, homeopathisch verdund, niet traceerbaar maar o zo effectvol. “Beroepsethiek” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Herensociëteit

Zijn handen
trokken de aandacht.
Vingers gleden door de krullen
van zijn roodbruine lokken.
Ik wenste de mijne daar.

Zijn lippen
getuit,
au naturel en vochtig,
riepen mij toe hem te proeven.
Het puntje van zijn tong
verleidde mij naderbij te komen,
hem te veroveren.

Zijn ogen
betoverden mij,
met die mossig groene kleur.
Ik waande mij
in bossen, bloemenvelden,
waar hij danste,
zwierde,
op muziek die alleen hij kon horen.

Hij observeerde.
Keek in mijn ogen.
Ik liet hem zien wat ik voelde,
wat ik dacht.
Zijn ogen vernauwden
tot ik nog slechts het zwart
van zijn pupillen zag.

En ik voelde zijn blik
verplaatsen,
tot hij bleef dralen op mijn borst.
Alsof hij door mijn lichaam
in mijn hart kon kijken,
om te zien
wat zich daar roerde.

Het zal hem hebben bekoord,
wat hij zag.
Zijn ogen wijder,
het groen dieper en
om zijn mond een zachte lach.
Met soepele tred kwam hij naar mij toe.

Zijn woorden
gesproken met hese stem,
deden mij hopen.
Niet langer
was daar de sociëteit,
de mannen in hun luie stoel.
Het personeel
met hun glazen whisky en sigaren,
verdween naar de periferie;
het was slechts hij en ik.
En hij talmde.
Wilde antwoord
op een vraag die ik niet hoorde
en hij slechts stelde
met zijn oogopslag.

We spraken
met bewust geuite woorden.
Zochten
naar de grenzen van ons samenzijn.
Een subtiele aanraking
van zijn vingertoppen, strelend
over de haartjes van mijn arm.

Eenmaal buiten,
gemaskeerd
door het duister van de nacht,
duwde hij mij
tegen een muur
en liet zijn handen gretig dwalen.
Zijn heupen
namen mijn onderlichaam gevangen,
zoals zijn tanden mijn onderlip,
voordat zijn tong de pijn wegnam.

Hijgend,
woordeloos,
sloot ik mijn vingers
om zijn hand
en wees de weg.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Aardbevingen wennen nooit

Na een prachtige fietstocht door de rijstvelden van Lombok, lunchen we in een restaurant in Mataram, de hoofdstad van Lombok. Plotseling trilt de vloer, klinkt diep gegrom uit de aarde en golft het plafond. Mitrailleurschoten knallen op de luifel van golfplaten voor het restaurant. De aardbeving, 6.2 op de schaal van Richter, neemt geen aanloopje, maar beukt er meteen vol in. Mijn man, vier kinderen, de chauffeur en ik moeten rennen voor ons leven. “Aardbevingen wennen nooit” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Een berg aan de horizon

In mei plantte ik een stip aan de horizon. Een petieterig klein stipje. Het was een langgekoesterde droom om eens in een theater te staan. Alleen. Met mijn eigen voorstelling. 40 jaar lang heb ik gezegd, gewenst en gefluisterd dat die show er nou eindelijk eens moest komen. Tot ik een stukje van mijn eigen gebruiksaanwijzing vond en besefte dat zo’n voorstelling niet zomaar vanzelf zou komen aanwaaien. Ik besloot het proces om te draaien omdat niets mij beter in stelling brengt dan een knetterharde deadline. Ik nam contact op met Geesterhage en boekte de zaal voor een voorstelling op 15 september. En zo plaatste ik een stip op de horizon. Een minuscuul klein stipje. Verschrikkelijk ver weg. Ik had nog alle tijd! “Een berg aan de horizon” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error