Nieuw begin

Als vmbo-docent op een grote middelbare school in het Oosten van het land maak je genoeg mee om verhalen over te schrijven. Toch was het daar het afgelopen jaar te druk voor. Maar nu, in de onmetelijke grote vakantie, op een stoeltje voor de tent lukt het me ineens toch…..

De laatste weken van het schooljaar blijven altijd hectisch. Het rooster wordt losgelaten, de leerlingen hebben nog toetsen en iedere dag is het weer een verrassing welke zaken en prioriteiten er op je zullen afkomen.

Er zijn wat mentorleerlingen die het spannend vinden of ze over zijn, ouders die gerustgesteld willen worden. Een enkele leerling moet nog achter z’n broek aangezeten vanwege niet ingeleverd werk, en sinds ‘Maastricht’ mag dat niet meer zomaar in de boeken als een 1,0. Gelukkig geven de leerlingen  na de schrik van een 0,0 in hun cijferlijst, die het gemiddelde nogal omlaag trekt, gelijk aan dat ze nog werk willen inleveren. Dus tussen het vergaderen en voorbereiden voor het komend schooljaar door, kijk ik nog gauw wat opdrachten na en stempel ik aftekenkaarten af.

Collega’s op het plein Zorg & Welzijn zijn rommelig druk, maar hebben wel oog voor elkaar. ‘Kan ik helpen?’, vraagt een collega die ziet dat ik ook nog de ‘warme overdracht’ mentorleerlingen in de dossiers moet zetten. Ik maak dankbaar gebruik van haar aanbod en vraag haar mijn oude toetsen op te ruimen. Tussendoor oefen ik met een collega onze nummers die we gaan zingen bij het eindejaarscabaret.

Gelukkig is er ook tijd om even uit de werkomgeving te gaan en te lunchen in het dorp. Er is een band die verder reikt dan alleen collega-zijn. We draaien de hele week samen de lessen op ons plein, vangen elkaar op als er iets is en weten ook van elkaars thuissituatie. In de kerstvakantie gaan we een dagje met elkaar op pad en we zijn zelfs een weekje met elkaar in Griekenland geweest.

Het voelt dan ook een beetje als verraad als ik de afgelopen maanden vertel dat ik een droom heb om leiding te gaan geven, liefst in een kleinere setting, dichter in de buurt. En als ik dan vlak voor de grote vakantie een sollicitatiegesprek heb, deel ik dat met enige terughoudendheid met ze. Maar ze zien mijn enthousiasme na het sollicitatiegesprek en delen mijn blijdschap als ik de baan krijg.

Hoe blij ze ook voor me zijn, het voelt toch als in de steek laten….
En ook al weet ik uit ervaring dat mijn plek gewoon weer opgevuld wordt, dat het leven op het plein als vanouds doorgaat, het voelt gek. De opzegtermijn noopt mij om na de vakantie nog twee maanden te blijven, het jaar op te starten en het stokje door te geven. Als kers op de taart zullen we deze periode samen af sluiten op de werkweek in Valencia.
Daarna zullen onze wegen niet meer parallel lopen, en kies ik voor mijn eigen weg. Maar de onderliggende vriendschap zal blijven, die is niet school of woonplaats gerelateerd.

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op