Lieve Kees

We zijn nu veertig jaar geleden getrouwd. Ik in een lange witte jurk met ruches en jij in een blauw pak.

De eerste zin van haar speech staat op papier. Wat stond dat pak hem geweldig. Dat blauwe pak benadrukte zijn helblauwe ogen en wat was ze trots. Deze knappe man had haar uitgekozen.
In het gemeentehuis zei hij overtuigend ‘Ja’ op de vraag of hij haar wettige echtgenoot wil worden. Het gevoel van toen vergeet zij nooit meer. Zij kijkt naar buiten waar de zon verstoppertje speelt met de bladeren.

De jaren zijn snel voorbij gegaan. Samen hebben wij veel meegemaakt. Leuke en minder leuke momenten.

De laatste zin krast ze weer door op haar papier. Dat is te negatief, of geeft teveel vragen. En nee, vervelende vragen willen ze niet. Gewoon een leuk feest.
Veertig jaar geleden was zij naïef. Wist nog niets van de wereld. Zij droomde van een mooie vent, een leuk huis en kinderen. Meer niet.

We zijn begonnen in Alkmaar, in de Houtstraat. Een klein huisje met een schattig tuintje. Eigenlijk een bouwval.

Zij dacht toen nog dat alles uiteindelijk wel goed zou komen, als ze de tijd zouden nemen.

We knapten het huisje helemaal op naar ons zin en kregen van jouw ouders onze eerste televisie. We voelden ons rijk.

Als zij deze zinnen op papier zet, ziet ze zichzelf weer zitten in de Houtstraat. Nou ja, rijk? Avonden wachten op Kees. Die niet thuis kwam. Of heel laat als zij allang in bed lag.
‘Ik moet veel overwerken, Anja, om dit allemaal te kunnen betalen.’ Zei hij en zij wilde hem geloven.

Na drie jaar kreeg jij een nieuwe baan aan de andere kant van het land. En begonnen we aan een nieuw avontuur.

En wat voor avontuur, denkt zij als ze de zin nog een overleest. Ze zucht en schrijft verder.

Een nieuw huis in Ede. En ik ging werken in het ziekenhuis. We hadden meer geld en gingen voor het eerst op vakantie. Naar Ibiza waar jij jouw hart aan verloor .

En ze gingen daar niet heen voor het strand en de zee. Nee, het was pas in Ibiza dat de schellen echt van haar ogen vielen. Daar begreep zij waarom hij nooit lichamelijk contact met haar zocht. Waarom hij zo vaak weg was.
‘Dus jij kijkt gewoon?’
‘Ja, mag dat niet, Anja?’
‘Volgens mij doe jij meer dan alleen maar kijken? Haar hart klopt in haar keel als zij hem aankijkt en de waarheid ziet.
‘Jij valt niet op vrouwen, maar op mannen.’ Als zij dit zegt valt alles op zijn plaats.
Een bom valt neer. Een krater in hun huwelijk. Ze weet nog precies hoe zij zich toen voelde, verloren, en verdrietig. Intens verdrietig. Niet meer aan terugdenken nu. De speech.

Het bevalt ons in Ede. Het is onze thuisbasis geworden. Wij hebben een heerlijk leven samen. Bedankt Kees voor de fantastische veertig jaar. Ik hou van jou!

En dat meent zij ook, ondanks dit stille verdriet.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op