(Inter)Nationaal

Zo’n twee keer per jaar hebben we de eer uitgenodigd te worden door een bijzondere vriendin en haar man uit Amsterdam. Mijn partner en ik zijn geen feestbeesten en meestal houden we het weekend vrij, maar voor deze uitnodigingen maken we altijd een uitzondering.

Het begint al met de reis ernaartoe. Die is met de trein, want parkeren in hartje Amsterdam is een soort van Ikea bezoeken op zaterdag maar dan erger.
Zodra we het Centraal Station uitstappen, bevinden we ons in een andere wereld: prachtig gerestaureerde gebouwen rijzen majestueus voor ons op, een multiculturele mensenmassa krioelt als mieren alle kanten op, ‘klingelende’ trams rijden af en aan.

Ze wonen een paar straten lopen van het station. Langs typisch Amsterdamse grachten, overvolle terrasjes  – waar de wietlucht zo nadrukkelijk aanwezig is dat we nog net niet stoned verderlopen – langs hotels, kebabtentjes, ‘tulpen’ winkeltjes, onwennig fietsende toeristen en shoppende wandelaars banen we ons een weg naar een piepklein dwarsstraatje waar ze op een bovenverdieping wonen. Elke keer als ik door deze wijken loop, denk ik eraan hoe het zou zijn geweest om hier in de Tweede Wereldoorlog gewoond te hebben. Onze vriendin vertelt daar eigenlijk nooit iets over. Gezien haar joodse afkomst heb ik eerlijk gezegd geen twijfels over wat ze zoal meegemaakt zal hebben.

De vriendin weet elke keer weer een bijzondere groep genodigden samen te stellen. In een kring in de kleine kamer zitten we op krakkemikkige campingstoeltjes en staan de hapjes en drankjes op bijzettafeltjes met kanten kleedjes. Het contrast tussen de oubollige inrichting en de aanwezigen is groot. We maken kennis met een journaliste die vloeiend alle varianten van het Arabisch spreekt, die even tussen neus en lippen door uitlegt hoe dat precies zo is ontstaan en die ooit met behulp van de ambassade uit Egypte is gevlucht. Ook treffen we een vrouw die in haar vrije tijd heel Nederland doorkruist om asielzoekersgezinnen op te zoeken die in detentiecentra zitten. Het toezicht is er zo streng dat zelfs in het Arabisch vertaalde ‘Kikker’ boekjes voor de gestreste kleintjes niet mee naar binnen mogen. Vaak is er ook een transgender raadslid van een of andere politieke partij aanwezig. Alle culturen zijn vertegenwoordigd: Hollands, Creools, mohammedaans, Zuid-Amerikaans en deze avond ook Fries …

Tijdens deze avonden worden we steevast getrakteerd op een muzikale voorstelling van haar partner, die deel uitmaakte van een zeer beroemd Zuid-Amerikaans trio van gitaristen. Nadat hij regelmatig met een pistool op zijn hoofd gericht moest optreden voor generaals, besloot hij zijn thuisland te ontvluchten.

Ondertussen krijgen we allerlei buitenlandse gerechten voorgeschoteld variërend van joodse kippensoep tot empanadas. Zodra we vertrekken, krijgen we standaard de zelfgemaakte olijven van manlief in onze handen gedrukt.

Met moeite weten we ons los te rukken uit deze bijzondere en inspirerende groep mensen. ‘Flabbergasted’ van alle indrukken lopen we terug naar het station, waarna we verder afreizen naar ons plattelandsdorpje, waar de laatste weken de opvallendste gebeurtenis het feit was dat de tulpen weer weelderig de grond uitgeschoten zijn.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op