Beroemd

Ik spreek Mariska op het terras van een strandtent. Ze ziet er fantastisch uit. Een strak giletje vraagt nadrukkelijk aandacht voor haar prachtige borsten. Het bijpassende korte broekje hoeft niets te zeggen; haar prachtige lange benen spreken voor zich. Haar ogen verbergt ze achter een grote zonnebril. ‘Bang voor herkenning?’, vraag ik. ‘Nee’, verzucht ze en ze tilt haar bril een klein stukje omhoog. Ik schrik van de rode ogen en wallen.  ‘Wat is er met je gebeurd?’, vraag ik. “Beroemd” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Lieve Kees

We zijn nu veertig jaar geleden getrouwd. Ik in een lange witte jurk met ruches en jij in een blauw pak.

De eerste zin van haar speech staat op papier. Wat stond dat pak hem geweldig. Dat blauwe pak benadrukte zijn helblauwe ogen en wat was ze trots. Deze knappe man had haar uitgekozen.
In het gemeentehuis zei hij overtuigend ‘Ja’ op de vraag of hij haar wettige echtgenoot wil worden. Het gevoel van toen vergeet zij nooit meer. Zij kijkt naar buiten waar de zon verstoppertje speelt met de bladeren. “Lieve Kees” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Kind

Ik slaap weer met de babyfoon naast mijn bed.
Om half vier is het vaste prik: je wil eruit.
Je moet nog slapen, zeg ik dan.
Maar ik ben wakker, antwoord jij steevast.
Het is nog nacht – kijk maar: het is buiten donker.
Ieder in ons eigen bed wachten we dan tot de dag begint.
Jij boos en onmachtig. “Kind” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Vliegende storm

Ze staart al zeker tien minuten naar de schilderijen zonder iets te zien. Theo’s woorden galmen zo luid in haar hoofd dat er geen ruimte is voor iets anders. Na veel zeuren ging hij eindelijk mee. Ze wilde al zo lang naar het Rijksmuseum. Voor de Nachtwacht vraagt ze waarom hij zo stil is. Het is toch geweldig dit werk in het echt te zien? Hij houdt zijn blik strak op het schilderij gericht. ‘Ik geloof dat ik niet meer verliefd op je ben.’ “Vliegende storm” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Anders

Het gaat altijd anders dan je hoort

Het gaat altijd anders dan je ziet

Het gaat altijd anders dan je denkt

Het gaat altijd anders dan je verwacht

Het gaat altijd anders dan je droomt

Het gaat altijd anders dan je voelt

Het gaat altijd anders dan je hoopt

Het gaat altijd anders………

Het is niet anders.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

(Inter)Nationaal

Zo’n twee keer per jaar hebben we de eer uitgenodigd te worden door een bijzondere vriendin en haar man uit Amsterdam. Mijn partner en ik zijn geen feestbeesten en meestal houden we het weekend vrij, maar voor deze uitnodigingen maken we altijd een uitzondering. “(Inter)Nationaal” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Nieuw begin

Als vmbo-docent op een grote middelbare school in het Oosten van het land maak je genoeg mee om verhalen over te schrijven. Toch was het daar het afgelopen jaar te druk voor. Maar nu, in de onmetelijke grote vakantie, op een stoeltje voor de tent lukt het me ineens toch…..

De laatste weken van het schooljaar blijven altijd hectisch. Het rooster wordt losgelaten, de leerlingen hebben nog toetsen en iedere dag is het weer een verrassing welke zaken en prioriteiten er op je zullen afkomen. “Nieuw begin” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Bewonderaar

Ze was blij dat ze thuis was. De dagelijkse woon-werkreis viel haar steeds zwaarder. De volle trein, dagelijks dezelfde gezichten. De man met de hoed, het jonge meisje met haar bekertje yoghurt met gezonde granen. De twee collega’s die dagelijks de wereldproblematiek al hadden opgelost, voordat de trein er was. Het benauwde haar. “Bewonderaar” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Het wonder van zijn woorden

hij zat daar steeds met pet en een doorleefde kop
een glimlach in zijn mooie ogen die zijn rijk verleden droegen
monter op vale groene bank vastgeklonken aan de witte muur
die ooit de oude stad van buiten scheidde met hoge poorten die gesloten werden

hij was gevierd om zijn verhalen die hij vertelde
zonder einde
simpel als een ware kunstenaar die de tijd van vroeger levend vulde

ik zat met anderen aan zijn voeten bij de groene bank geboeid naar hem te luisteren
zag hoe hij zijn woorden sprak
hoe zijn woorden plotseling echte beelden werden
de groene bank en ook de muur verdwenen
opeens leefde ik in zijn verleden
als in een zucht vergat ik mezelf

pas in de schemering ging ik weg
lopend in een duistere droom
totdat ik bij het rode stoplicht kwam en opeens in grote vreemdheid wakker werd.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error