Vrouwen en Porselein

Vanaf een afstandje bekeken ze hoe hun vrouwen bezig waren weg te gaan. Dat bezig zijn met weg gaan duurde in hun ogen altijd eindeloos lang. 157 appjes over en weer om tot een vertrektijdstip te komen. En dan bleek dat tijdstip ook nog eens boterzacht te zijn. Hoe anders deden ze dat in de mannengroep: fiets-trip-vergadering. Eerste kwartiertje zaken afspreken. Daarna lekker bieren.
Zwaai, zwaai! En weg waren ze. Hoe ze hadden kunnen bedenken dat 15.30 wegrijden op vrijdagmiddag handig was? Niet mee bemoeien. Biertje? Tien minuten later; telefoon. Staat X’s handtas nog daar? Ja die stond er nog. Daar waren ze weer! Niet eens ‘sacherijnig’, dat moest gezegd worden.
Zwaai, zwaai. Nu echt.
Wel lekker even een weekeind geen rekening houden met vrouwlief.

Wat heb je helemaal nodig voor een weekeindje weg? Nou, best veel. Je gaat natuurlijk niet wassen als je zo kort weg bent, het huis waar ze heen gingen lag best afgelegen, dus als je iets vergeten bent kun je het ook niet zo makkelijk even kopen. Wandelschoenen, sandaaltje, sportschoenen, slippertje. Wat lekkere optut dingen. En nog wat lekkers voor onderweg. De ene tas was net iets groter dan de andere.

In de auto voelde het meteen al als vakantie. Er was volop ruimte in de 6 persoonsauto. Tussen de stoelen stond de foeragering. Een royale bananendoos vol. 12 pakjes échte chocomelk, sapjes divers, drop, kaasblokjes, fruit, tomaatjes en chocola. En bij elke stoel een flesje water. Het werd een gezellige, lange filerijke rit. En er moest natuurlijk vaak gestopt worden. Zoveel drinken past niet in een blaas als een pinda. 

Het huis stond in een dorpje met 48 inwoners. Een heerlijk huis. Alles was er, en meer.  Grootmoedersbedden en kasten vol serviesgoed, een everzwijnkop aan de muur, uitbundig bloeiende geraniums. De zon scheen, de goudgele graanrollen lagen op het geschoren gras, de witte koeien stonden sloom te herkauwen. De kerk was in bezit genomen door honderden duiven. Ernaast stond het oorlogsmonument; 5 jongens uit één gezin.
Op zondag waren er vijf brocantes in de buurt. Soort van vroeg gingen we op pad. Wel eerst even allemaal douchen en koffie met een vers croissantje. Al bij het eerste kraampje stond daar Hét servies. Het allermooiste groen. Twee kratten vol. Door de vraagprijs werd van schrik vergeten af te dingen. Doen! En zo ging het de hele dag door. De ene brocante was nog authentieker dan de andere. Theepotten, meer serviesgoed, schilderijen, waanzinnige schoenen, paraplubakken en kleinere snuisterijen. De spullen gingen zó de auto in. Pas bij het royale gietijzeren plantenrek bedachten we, toen nog lachend, hoe we zouden moeten zitten op de terugweg. 

De foto’s van onze trotse buit leverde op de groepsapp een tsunami van negatieve reacties op van het thuisfront: deuren zouden dichtgespijkerd worden, sloten vervangen, dingen konden geheel per ongeluk stukvallen, de kringloopwinkel had ook nog plaats.
Duidelijk gevalletje van jaloersheid.
We hieven het glas en luid meezingend stuurde we een filmpje terug; De Dijk ‘Een man weet niet wat ie mist’. https://www.youtube.com/watch?v=cBxK5PSF9Wc

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op