De trip

De trip

21 juli 2018 0 Door Edgar Zonneveldt

Bureaucraat! Pennenlikker! Tja, dat krijg je er van als je slecht nieuws komt vertellen aan bewoners van een straat. Uitstel, fors uitstel van de herinrichting van die straat om precies te zijn. Een van die walgelijke ambtenaren die bestaan om simpele dingen moeilijk te maken, hinder en tegenwerking hebben uitgevonden.

In dit geval een man van een jaar 52, met buik en gouden bril alhoewel een zilveren bril verstandiger zou zijn geweest. Het streepjes shirt benadrukte zijn fraaie ronde vormen. Het was een trip langs de afgrond. Burgers die niet luisteren naar verstandige ambtenaren die weten wat goed voor ze is. Burgers die niet luisteren naar zijn verhaal over aardgas en zielige Groningers. Maar de buikman had meer interesse in een betere parkeerplaats. Zijn autospiegel. Tja, burgers. En u leert het nu; nooit burgers zeggen als ambtenaar. Te veel jein en dein. Inwoners is het betere Woord.

De autospiegel van streepje was er een half jaar gelden afgereden. Vandaar. Soort van mijn schuld begreep ik. Hij was zelfs meer begaan met zichzelf dan ik. Zo met zichzelf begaan dat geen ander menselijk wezen in de zaal meer het woord durfde nemen. Type biker zonder leren jas. Een bullebak festijn werd het. Een bad trip voor mij. Hoort erbij als gepantserd ambtenaar.

Ik moest er aan denken op mijn racefiets hobbelend in de waterige heuvels van de Ardennen. Gedachten komen en gaan op je ijzeren dienaar in je gedisciplineerde houding. Vraag me niet waarom maar de strepen op de weg deden me denken aan zijn shirt. In de chagrijnige koppen van automobilisten die vond dat we te langzaam fietsten, echt niet! zag ik zijn tronie. Een bad trip wederom.

De kleine versnelling deed het niet en ik moest trappend de heuvel op met een zwaardere versie. Bij een steile heuvel zag de steile strepen van zijn bolle buik.
Zwiepende bomen? Zijn vervaarlijke neusharen die bewogen bij zijn Oraties over zijn grote leed.

Er zaten heel veel gaten in de Wallonië’s wegen. Gelukkig geen associaties hier. Het was oppassen met deze fietstrip. Trippend op kleine trauma’s hier in de hitte. Trippelde in een fijne sleuf in de weg met je bandjes. Hetgeen natuurlijk gebeurde. Vliegend vloog ik fraai en gracieuzer dan Epke door de niet ijle lucht en over de kop. Fijn ploffend in de distels.
Ik keek naar boven liggend in de modder. Top bad. Het was mijn straf voor de hoogmoed. Mijn opgetelde karma dat er uit wilde. Mijn calvinistische inborst die dit in in schuld en boete verband wilde zien. Het Gebeuren zin wilde geven. Nut.
Dat was er niet. Een bad trip naar geen bestemming. Het was goed zo.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!