Wij zijn niet bang!

‘Koetje, koetje, koetje’… terwijl we deze woorden zo overtuigend en ook zo lief mogelijk fluisteren, lopen we langs een kudde roestbruine ossen. 

Al jaren wandelen we wekelijks door de prachtige Noord-Hollandse duinen, een soort van paradijs op aarde. Een paar jaar geleden werd besloten deze duinen te laten begrazen door hele GROTE en hele BREDE roestbruine koeien met indrukwekkende puntige hoorns, koeien die zo uit de oertijd weggelopen lijken te zijn. Regelmatig komen we ze tegen, rustig grazend op een afstand, langs het pad of … midden op het pad. Bij de eerstgenoemde situatie, als ze wat verder weg staan in het duin, voelen we ons stoer en dapper, niks aan de hand, wij … zijn … niet … bang! Naarmate ze dichter bij het pad komen of zelfs op het  pad staan, slaan de angst en nervositeit toe. We spreken elkaar moed in, doen net of we de koeien niet zien in de hoop dat ze ons niet zien of … we lopen gewoon dwars door de duinen met een omtrekkende beweging. Dit laatste was eigenlijk de laatste tijd regel. Het PWN zou aardig wat geld aan ons hebben kunnen verdienen …

Twee jaar geleden besloten we een cursus te volgen bij de boswachter. Onze omtrekkende bewegingen liepen toch wel een beetje uit de hand. We liepen dwars door prikkelbosjes, klommen over duintoppen, bleven in prikkeldraad hangen of liepen de weg maar weer terug omdat er een hele kudde dwars op het pad stond. 

De cursus zou ons van onze angst af helpen. Met een klein groepje en de boswachter gingen we op pad. Hij vertelde ons dat dit soort koeien een van de zachtaardigste soorten is. Jaja …. ‘Als je een kudde nadert, is het verstandig rustig voort kletsend of ‘koetje, koetje’ prevelend de kudde te passeren’. We lagen dubbel … ‘Het is niet handig om ‘boe’ te roepen of de koeien aan te raken’. Nee, dat snapten zelfs wij … 

De koeien trekken in groepen met elkaar op. Er is altijd één koe die op wacht staat. Dus als je die in de gaten houdt, komt het goed. Allemaal zeer geruststellende informatie, zeker als de bewuste koeien op een kilometer afstand staan. De meest belangrijke tip was dat je NOOIT dwars door een kudde heen moet lopen. Stel ze schrikken, dan sluiten ze de gelederen en dan sta je er zomaar opeens middenin … en dat met die hoorns dus!

Goed, dat was zeer zinvolle informatie. Zo gezegd, zo gedaan … Het ging echt veel beter, we waren trots op onszelf! … Totdat we een kudde tegenkwamen op een héél smal paadje met aan weerskanten water. Wat nu? De belangrijkste tip was om nooit dwars door een groep te lopen. We konden geen kant op … nou ja … terwijl we die ene koe die ons de hele tijd aankeek in de gaten hielden en ‘koetje, koetje, koetje’ fluisterden, maakten we als ervaren duintijgers hele rustige omtrekkende bewegingen door de duinen. Cursus geslaagd!

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op