Zwijgen is goud?

Afgelopen week had ik met een groep ouders de laatste bijeenkomst van de training ‘luisteren naar je kind’. Vier ochtenden aan de slag met luisteren. Ouders ontdekten dat wanneer ze dachten te luisteren, ze vaak bezig waren met ondervragen, sussen, adviseren… Valkuilen waar we zo gemakkelijk in terecht komen. Zwijgen om er achter te komen wat er in je kind omgaat. De deelnemende ouders kwamen deze laatste bijeenkomst stuk voor stuk met enthousiaste verhalen. Met ontdekkingen over hun eigen aandeel in het soms stroef lopende contact met hun kind. En met hoopvolle verhalen over verbinding wanneer het hun lukte om echt te luisteren. 

Luisteren… Ik ben zo enthousiast over wat luisteren oplevert dat ik het wel van de daken wil schreeuwen. Toch kom ik ook zelf met enige regelmaat in een van de valkuilen terecht.

Luisteren en zwijgen, je moet het blijven trainen, dacht ik aan het eind van de week toen ik naar huis reed. Tijdens de maaltijd met man en zoon vertelde ik dat ik vond dat ik die week toch weer te veel had gepraat en te weinig had geluisterd… dat ik misschien eens een tiendaagse stilte meditatie cursus zou moeten doen… maar dat me dat ook we erg moeilijk leek.. plus dan ook nog mediteren…. 

‘Je kunt ook hier wel stil zijn hoor’ zei zoon met opkrullende mondhoeken ‘ik vind het prima als je een dag niet praat’. De oefening in zwijgen werd opeens een serieuze optie en ik merkte direct een gevoel van spanning in mijn buik. Argumenten om het niet te doen vlogen door mijn hoofd.. ja maar dat is hier niet handig, we moeten toch dingen afstemmen in huis.. . Tegelijkertijd besefte ik dat ik het eng vond en smoesjes verzon om er onder uit te komen. Oké, twee pinksterdagen.. één daarvan zwijgen moet kunnen. Met man en zoon maakte ik de afspraak om pinksterzondag niet te praten. Het ging pas in na het wakker worden. Ik ging vervolgens laat naar bed en sliep uit… Daar knaagde de volgende dag gelijk een oordeel: ik had het mezelf te makkelijk gemaakt. Zoon glimlachte toen ik in plaats van goedemorgen mijn handen vouwde en licht naar hem boog. Hier had ik ooit over gelezen in een boek van de Vietnamese monnik Thich Nath Than, dat je daarmee zegt: ik zie de boedha in jou. Dat vond ik een mooie gedachte. Alleen het mooie in mijn huisgenoten zien.

Na het stille ontbijt (man en zoon zijn blijkbaar niet de kletskousen in huis)  bracht man me, zoals de dag ervoor afgesproken met de auto een paar dorpen verderop. Van daar liep ik naar huis. Op wat geknik en gehum naar tegemoetkomende wandelaars na, was ik weer vier uur zwijgend doorgekomen. ‘s Avonds werkte ik nog een paar uur in de tuin. 

Wat heb ik opgemerkt deze dag? In ieder geval dat ondanks het feit dat ik niet sprak, er de hele dag door in mijn hoofd druk werd geconverseerd. Zou dat stoppen als je dit langer doet? Voor nu ben ik blij dat het tweede pinksterdag is en ik weer ‘mag’ praten. Ik heb vooral gemerkt dat ik het miste om te delen wat ik had gezien, gelezen,  bedacht. Tegelijkertijd ben ik ook blij met wat ik heb opgemerkt over wanneer het moeilijk was en neem ik mij voor dit nog eens te doen om mijn ‘luisterspier‘ te trainen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op