Privacy statement

Op 25 mei werd de Algemene Verordening Gegevensbescherming van kracht oftewel de AVG. Grote en kleine bedrijven, stichtingen, verenigingen en wie nog meer persoonlijke gegevens verzamelt, moet een privacy statement hebben oftewel een schrijven waarin je aangeeft hoe je met persoonsgegevens omgaat en wat je er aan doet om te voorkomen dat ze in verkeerde handen vallen. Heel goed, maar best lastig in dit digitale tijdperk.

Als psycholoog verzamel ik  veel persoonlijke gegevens, naast adres, telefoonnummer en geboortedatum ook nog eens medische gegevens. Mijn mailbox stroomde vol met aanbiedingen van bedrijfjes en advocaten die een gat in de markt zagen.

Sinds de start van mijn praktijk had ik veel te regelen en op één of andere manier maakte ik me niet zo druk om de AVG. Wij hebben sowieso al onze beroepscode waaronder het beroepsgeheim. Ik werk alleen nog maar elektronische dossiers en probeer zo veilig mogelijk met cliënten en verwijzers te communiceren. Daarom gebruik ik bijvoorbeeld geen whatsapp. Dat neemt niet weg dat er nog veel te verbeteren valt, zoals beveiligd mailen met collega zorgverleners.
Gelukkig had mijn beroepsvereniging een stappenplan en een goed juridisch doortimmerd conceptverklaring gemaakt die ik kon  gebruiken. Zo weet je weer waarvoor je lid bent.

Einde van het jaar word ik gevisiteerd (of ik mijn praktijk naar behoren voer) en dat zie ik ook een beetje als test. Tegelijkertijd kwamen de verwerkersovereenkomsten naar me toe van partijen waar ik mee samen werk en die (een deel van) mijn gegevens verwerken. De software leverancier, de websitebeheerder en ook de accountant. Ik was hier blij mee, maar dacht ook aan de tijd en dus het geld wat deze operatie kost. Niet geheel toevallig dat ik in de krant las dat het midden- en kleinbedrijf (MKB) haar omzet ziet stijgen (de economie trekt aan), maar de winst ziet dalen. 

Zelf werk ik met kinderen en dan moet je extra op je hoede zijn met privacy. Kinderen hebben daar namelijk ook recht op. Ouders vinden daarentegen ook nogal eens dat ze recht hebben om alles te weten van hun kinderen. Hier heeft de wetgever iets op bedacht.

In de wet op de geneeskundige behandelovereenkomst (WGBO) staat dat bij kinderen tot 12 jaar de ouders de behandelovereenkomst aangaan en recht op inzage hebben van het dossier, bij kinderen vanaf 12 tot 16 jaar moeten ouders en kind beide toestemming geven en hebben ouders alleen recht op inzage in het dossier bij toestemming van het kind (dit realiseren ouders zich niet altijd). Jongeren vanaf 16 jaar kunnen zelfstandig een behandelovereenkomst aangaan zonder toestemming van ouders. Wanneer het kind of de jongere ernstig gevaar voor zichzelf of een ander vormt mag de behandelaar beslissen om ook zonder toestemming van de jongere de ouders te informeren. 

Het hele proces van de AVG heeft me toch weer meer op scherp gezet en we gaan de komende tijd zien hoe het allemaal in de praktijk uit pakt.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties