Verhaal aan zee

Vanaf de top van de strandopgang heb ik een prachtig uitzicht over de zee. Het liefst zou ik boven op de duinen gaan lopen met  mijn blote voeten over het zand door het helmgras. Maar de natuur moet zijn gang kunnen gaan en het helmgras mag niet beschadigen, zodat ik mijn verlangens opzij zet.

Het is een rustige dag. De kleine golven bewegen zich flegmatisch , de zon dringt zich langzaam op aan de wolken en ik zie welgeteld één persoon op het strand. Is het een man of een vrouw? Het is een ruig type met lang haar. Ik denk een man.  Het lijkt erop dat hij iets in het zand schrijft met een stok.Ik word nieuwsgierig, ren van het duinpad af en voel het zand van mijn rennende pas tegen mijn benen slaan. Een beetje slow-motion walk zou zomaar een mooie scene in een film kunnen zijn.

Nu kan ik zien dat het een man is. Terwijl ik naar hem toe loop, zie ik inderdaad grote letters in het zand. De man schrikt als ik hem vraag: ‘Wat bent u aan het doen’? Het lijkt wel een heel verhaal wat u schrijft’.
‘Dat klopt’, beaamt hij. ‘Ik ben kunstenaar en wil een verhaal aan zee schrijven. Dat zouden we veel meer moeten doen. Als we elkaar verhalen vertellen, worden we wijzer, leren we van elkaar en leren we naar elkaar te luisteren. Ik houd van de natuur en wil een verhaal aan de natuur geven dat alle mensen kunnen lezen’.

‘Wat een leuk idee, maar wat jammer dat er bijna geen mensen zijn die u verhaal kunnen lezen op deze rustige dag’, zeg ik, terwijl een hardloper ons passeert en onverstoord door zijn verhaal loopt.  Waar gaat u verhaal eigenlijk over? De kunstenaar aarzelt over zijn antwoord aan mij en zegt: ‘Dat is een kort verhaal, dat moet je maar even gaan doorbladeren. Als je bij paal 45 start kom je vanzelf uit bij het einde. Ik ga nu verder met schrijven’.

Interessant type met een bijzonder idee, denk ik, en ik besluit terug te lopen naar paal 45 en te gaan lezen. Wat een mooi stuk, uit het hart geschreven over het milieu en de natuur. Bovenop de duinrand zie ik mensen staan. Ze proberen te zien wat er gaande is. Ik wuif naar ze en roep luid ‘het is een verhaal aan zee’.

Op het moment dat ik bij de kunstenaar ben aangekomen rond hij net het verhaal af.  Nog voordat ik hem kan zeggen hoe mooi ik zijn verhaal vind, draait hij zich om en loopt verder. Achter mij zie ik een aantal wandelaars met hun hoofd naar het zand gericht. Het lijkt alsof ze  het ook lezen.

Ben je nieuwsgierig? Als je snel bent, kun je het verhaal misschien nog lezen, want na eb komt vloed.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op