Vanitas

De zon schijnt een beetje waterig door de wolken. Hoewel het al eind maart is, zijn de zonnestralen nog te zwak om warm te zijn, de noordenwind is ronduit fris. Op het bankje zit een man wat te eten, een bruine papieren zak van de Burger King ligt naast hem op de bank. Duiven scharrelen rond zijn zwarte, glimmend gepoetste schoenen en wachten op de kruimels.

Hij ziet er verzorgd uit. Goed kapsel, donkerblauwe kousen. Hij heeft het zichtbaar koud.  Ik besluit de man aan te spreken.

Hij stelt zich voor als Chris Andriessen. De naam komt me vaag bekend voor. ‘Klopt,’ zei hij, ‘de befaamde modeontwerper.’ Ik herinner me de tentoonstelling van zijn kleding die ik in het Temporary Fashion Museum heb gezien. Kostuums kon je het niet noemen, het waren statements. Ik had een tijdje stil gestaan bij een overhemd met schaamlippen-print, met strategisch geplaatste knoopjes. Ik had toen snel naar buiten gewild, maar dat kon niet. In de laatste zaal van de tentoonstelling moest iedere bezoeker eerst vijftig BH-bandjes losmaken. Het was een humoristische tentoonstelling, maar ook dan zijn vijftig sluitingen best veel.

Voor Andriessen begint het allemaal in 1998 met een jasje gemaakt van stukjes dameslingerie.  Lust, verlangen en vakmanschap komen op dat moment in zijn bloedhete atelier bij elkaar. Hij weet nog dat hij tot op zijn onderbroek nat van het zweet was. Het werd zijn doorbraak en lingerie blijft zijn favoriete materiaal. Zijn werk raakt geliefd bij verzamelaars, musea in binnen- en buitenland staan in de rij om zijn werk aan te kopen.

Hij fluistert me vertrouwelijk toe dat het mooie van kleding is dat het veel meer met het echte leven is verbonden dan beeldende kunst. ‘Adam en Eva kochten niet een schilderij na de zondeval, maar trokken kleren aan.’ 

‘Je hebt neem ik aan goed verdiend,’ vraag ik. ‘Zeker,’ antwoordt Andriessen. ‘Maar ik wilde verder. Hergebruik van materialen inspireerde me, maar wat zou er gebeuren als ik kleding zou maken die nog duurzamer was, die het milieu nog minder zou belasten?’

Typisch Chris Andriessen, die eigenzinnig zijn weg kiest. Hij vertelt over een ander project. ‘C&A vroeg me om een nieuwe collectie. Kwam ik daar met tien, vijftien nieuwe dingen, wilden zij 50 procent van mijn omzet. Daar paste ik voor. Ik heb daarom in alle filialen foto’s van mezelf in Adamskostuum aan de muur gehangen: ‘Shirt: 3.000 euro’, ‘Jasje: 6.000 euro’, ‘Broek: 4.000 euro’.

‘Mensen waren geshockeerd,  verwachtten dat ik keurig binnen de lijntjes zou kleuren, dat je kleren verkoopt in een kledingzaak. Ze begrepen niet dat ik met deze conceptuele collectie ook aan verwachtingen voldeed. Mensen denken heel licht over mijn werk als kunstenaar,  maar neem van mij aan, het is keihard werken.’

Andriessen vervolgt: ‘Het project voor C&A leidde tot een logische volgende stap. Ik ging kleding maken zonder gebruik van enig materiaal. En het zit heerlijk, kan ik je vertellen.

Hij staat op, groet me en loopt weg. De haren op zijn armen en blote borst  staan rechtop van de kou.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op