Syndroom

Syndroom

28 april 2018 1 Door Greta Eradus

Sinds ik de vijftig ben gepasseerd, heb ik wat vaker last van ‘kwaaltjes’. Sommige zijn zelfs een officiële ziekte. Maar gelukkig zijn daar allerlei fantastische pilletjes voor. Pilletjes die er in de middeleeuwen nog niet waren, pilletjes die het verschil kunnen maken tussen leven en dood, pilletjes waardoor het lijkt alsof er niets aan de hand is, dus tel uit je winst!

Nee, erger zijn de syndromen waaraan ik lijd.

Laat ik beginnen met het ‘help’ syndroom. Dit syndroom heeft aardig wat raakvlakken met het ‘zorg’ syndroom en het ‘red’ syndroom. Allemaal worden ze geactiveerd zodra een van mijn kinderen in nood is! Of ze het nu willen of niet, ze hebben geen keuze. ‘In nood zijn’ betekent volgens de Dikke van Dale (een boekwerk dat ondertussen alleen nog bekend is bij ‘mijn’ leeftijdsgroep) dat er sprake is van een levensbedreigende situatie. In mijn belevingswereld betekent dit dus dat ze eten nodig hebben, een auto moeten lenen, een financiële ondersteuning nodig hebben, liefde tekortkomen en natuurlijk het allerbelangrijkste …. niet zonder mijn advies verder kunnen met hun leven. Mijn kinderen zijn hier niet altijd even blij mee, met name met dat laatste niet, de rest is eigenlijk best wel erg handig 😉

Regelmatig heb ik cursussen gevolgd om deze syndromen de kop in te drukken. Langzamerhand zie ik wel een lichte verbetering, maar ik ben bang dat ze niet zomaar zullen verdwijnen.

Een ander syndroom dat mij regelmatig in de weg zit, is het ‘ik-ben-zielig’ syndroom. Dit syndroom heeft weer raakvlakken met het ‘lege-nest’ syndroom waarbij het overheersende gevoel ook dat van verdriet en overbodig zijn is. Dit syndroom steekt vaak de kop op nadat bovengenoemde syndromen verwoestend hebben toegeslagen in de wereld van mijn kinderen en zij mij vertelden dat ik hen nu maar eens los moest laten. 

Gelukkig heb ik naast al deze varianten ook regelmatig last van een zeer dominant maar tegelijkertijd ook heel nuttig syndroom: het ‘tel-je-zegeningen’ syndroom, ook wel het synoniem van het ‘het-kan-altijd-erger’ syndroom. Dit syndroom heeft een genetische oorsprong via mijn altijd opgewekte, positieve, niet eronder te krijgen moedertje van 88. Gevoed door een best wel streng religieuze opvoeding, pareert het de negatieve syndromen nog steeds met heel veel succes! Iets waar ik dagelijks dankbaar voor ben, want weet je, geen pilletje of cursus kan hier tegenop!

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!