De verkeerde vriend

Zolang je iets niet ziet, is het er niet, is het nooit gebeurd. Kijken, of beter gezegd zien is dominant, overheerst alle andere zintuigen, dat weet Werner heel goed. Nou ja, meestal en bij de meeste mensen. Murielle is wat dat betreft een uitzondering. Zij merkt meer dan ze ziet. Of hij alcohol gedronken heeft, bijvoorbeeld. Of dat hij vreemd is gegaan, als hij vreemd zou gaan. Merken is een extra zintuig, of misschien is het een combinatie van een aantal zintuigen. In ieder geval is het bij Murielle uitzonderlijk goed ontwikkeld. Alleen is Murielle niet bij het zwembad. Niet dat lijfelijke aanwezigheid noodzakelijk is. Ook achteraf merkt ze dingen op, soms pas jaren later.

Hij heeft behoorlijk veel water gedronken, dus intens gekleurd zal het niet zijn. Hij legt zijn handpalmen plat op het oppervlak, dat koel aanvoelt en regelmatig deint als de borstkas van een slapende hond. Hij is als enige in het water. Er is nog een vrouw, in een van de ligstoelen aan de kant, verder is het zwembad verlaten. De vrouw likt aan het topje van haar wijsvinger en slaat een, twee, drie pagina’s om in een tijdschrift. Daarna is haar spuug opgedroogd en likt ze opnieuw, langdurig, alsof haar vinger dan vochtiger zal worden. Alleen al daarom heeft Werner een hekel aan haar. Ze heeft haar rok tot halverwege haar dijen opgeschoven. Ze zijn nog spierwit, als van een wielrenner, maar dan eentje die het niet zo nauw neemt met trainen. En Roos is er ook. Ze staat bij de omheining de knoopjes van haar jurk los te maken.

‘Heerlijk, hè?’ zegt de vrouw met een diepe zucht, waarschijnlijk tegen Werner, maar misschien tegen zichzelf, want Roos heeft ze nog niet gezien.

‘Ja, eindelijk zomer’, zegt hij, terwijl de druk in zijn blaas afneemt en een warme golfstroom rond zijn dijen wervelt. Maar het zijn felgele wolken die uit zijn zwarte zwembroek waaieren, als zwaveldampen uit een rustende vulkaan. Misschien komt het door het eten. Haastig maait hij met zijn armen door het water en manoeuvreert weg van de plek. 

‘Kijk, pap!’ 

Roos zwaait haar benen over het hekje en laat zich met een onelegante beweging in het water vallen. Een paar seconden later komt ze weer boven. Ze proest en spuugt het water uit haar mond. 

‘Je moet je mond dichthouden als je springt.’ 

Hij stapt met lome passen naar de kant. Hij weet dat ze om zijn nek wil gaan hangen om te zwieren, maar daar heeft hij helemaal geen zin in. Haar borsten hebben niet stilgestaan, afgelopen winter. Het lijken net twee cappuccino’s; koffiekleurige welvingen met een randje wit waar haar gele bikinitopje tekortschiet. En ze wordt te zwaar. Hijzelf ook, maar hij is veertig. Alleen Murielle blij netjes op gewicht. Ze heeft nog best een strakke buik en slanke benen. Zijn buik staat ook strak, maar dat is toch een ander soort strak.

(Fragment uit ‘De verkeerde vriend’, Manteau, 2018, ISBN 9789022334966)

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

1
Reageer op dit artikel

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
Odile Schmidt Recent comment authors

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Odile Schmidt
Gast

Graag gelezen.