Natuur

Genietend van een skivakantie in Oostenrijk in een “Siberisch” koude periode, lijkt het verhaal van de opwarming van de aarde een fabeltje. Op hetzelfde moment is het eind februari in Nederland nog nooit zo koud geweest. Zou het dan toch nog mee kunnen vallen? Dat was de gedachte die bij me opkwam. 

De Volkskrant bevatte zaterdag 24 februari een interview met Marcel Crok, een wetenschapsjournalist die in het kamp van de klimaatsceptici lijkt te zijn beland. Deze krant kreeg eerder kritiek toen ze een interview opnam met een bekende klimaatscepticus, “die zou in de krant geen podium moeten krijgen”.

Marcel lijkt door een wat kritische houding ten aanzien van gebruik, uitkomsten en interpretaties van de klimaatmodellen min of meer vanzelf in dit kamp terecht te zijn gekomen, terwijl hij niet ontkent dat er sprake is van klimaatopwarming. Hij is het alleen niet eens met het tempo waarmee dat volgens het IPCC zou gebeuren noch met de te nemen maatregelen.

De extrapolaties die volgen uit de klimaatmodellen trekt hij in twijfel omdat ze niet voldoende worden ondersteund door de “waarnemingen, de observationele schattingen”.

Het artikel vermeldt dat Marcel het onjuist vindt dat kernenergie al bij voorbaat wordt afgeschreven, iets wat verder niet wordt toegelicht. Jammer, want als een nieuwe generatie thoriumreactoren of een doorbraak in het kernfusieprogramma ophanden zou zijn die de nucleaire afval- en proliferatieproblemen tot het verleden zou doen behoren, zou hij een punt kunnen hebben.

Marcel Krok wil de waarnemingen voor zich laten spreken. IPCC zou de klimaatmodellen willen beschermen waarmee de mogelijke scenario’s van opwarming worden doorgerekend. Op basis van deze modellen wordt op mondiaal niveau het klimaatbeleid afgestemd.

Twijfel aan de juistheid van deze modellen leidt dan tot chaos en hernieuwde discussies ten aanzien van de ingeslagen koers. Een koers die ertoe moet leiden dat de klimaatopwarming in 2050 beperkt blijft tot 2 graden Celsius en een zeespiegelstijging van minder dan 1?meter.

Een ingezonden stuk (2 maart) stelt dat “Marcel Crok in de krant van afgelopen zaterdag de rand opzoekt van wat er aan wetenschappelijke modellen bestaat……. Crok gebruikt die ruimte om een model te verdedigen waarin het allemaal wel meevalt. Maar aanvaarding van dat model impliceert een groot risico. Het omgekeerde zou juist moeten gebeuren: omdát alle modellen een zekere mate van onvoorspelbaarheid hebben is er een kans dat het niet meevalt, zoals Crok denkt, maar juist tegenvalt. En we kunnen toch niet het risico nemen dat we over pakweg twintig jaar elkaar beteuterd aankijken en tot de conclusie komen dat er een onomkeerbare klimaatsverandering heeft plaatsgevonden”.

Stel je voor dat het wereldklimaat zo drastisch verandert dat de natuur de natuur niet meer is en Castricummers moeten verhuizen naar de Ardennen. Skiën in Oostenrijk? Vergeet het. De waarschijnlijkheid dat het klimaat onomkeerbaar verandert als geen krachtig klimaatbeleid wordt uitgevoerd is vrijwel 100%. Inzetten op die paar procentjes dat het meevalt? Lijkt geen optie. Alleen als mensen en overheden eensgezind optrekken kan het tij keren.

Kunnen we dat? Of is dat tegen de menselijke natuur?

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op