Het rode potlood

Zondag waren van Kooten en de Bie weer op tv. De jongens van WODAN (Wij Ontspannen Door Alleen Natuur), de sportclub van de Tegenpartij, waren allemaal aangetreden. Van Es leidde het zooitje ongeregeld en Jacobse kwam op witte bordeelsluipers de troepen inspecteren. De Tegenpartij. Nog steeds super actueel. Lekker met het rode potlood dikke strepen zetten. Dit is fout, die deugt niet, dat is verwerpelijk. Geen krul of ‘goed gedaan plakplaatje’ te bekennen.
Gaat u stemmen? In België geen vraag, daar geldt een stem-plícht. Wij hebben een stem-récht.
Zelf weet ik nog niet op wie ik ga stemmen. Maar tégen stemmen …
Landelijke kopstukken verschijnen op tv, omdat ze op campagne zijn…
Voor de Gemeenteraadsverkiezingen. Lokale politici in zweterige partij-jacks, de Haagsche jongens in hun eigen kloffie met hooguit een partij-sjaaltje om. De pers duikt op de sjaaltjes. Die geven blijkbaar statuur aan dat lokale geploeter. Snapt u het nog?

Vorige week was ik bij een bijeenkomst over Energie transitie, in Huis van Hilde. De bijeenkomst bleek georganiseerd te zijn door de lokale PvdA. Het was al donker toen ik mijn fiets parkeerde. Een oudere man sloeg mijn hulp, om hem de helling naar de ingang op te begeleiden, af. Als hij het rustig aan deed kwam hij er vanzelf. Binnen aangekomen zag ik dat hij niet de enige oudere was. Het aantal jongeren was op één hand te tellen. Zo rond mijn leeftijd op twee. De rest ouder: fit, actief, blank, zilvergrijs en geëngageerd. Er hing een gezellige ‘ons kent ons’ sfeer. Met in rood cellofaan verpakte kersenlikeurbonbons. Ik moest ineens aan mijn oma denken.

We moesten nog even wachten op de hoofdspreker van de avond. Iemand die cachet zou geven aan deze lokale avond. Hij was opgehouden omdat hij nog even met minister Wiebes moest spreken, werd trots meermalen verteld, alsof wij door de komst van de spreker op hetzelfde niveau getild werden als De Minister. Eindelijk kwam hij. Diederik Samsom. Een (voorheen) landelijk kopstuk op een woensdagavond in een klein lokaal zaaltje. Inhoudelijk wist ik al wat hij ging vertellen, want hoe losjes en naturel hij het ook vertelde, hij had dit verhaal al vaker verteld. Toch was ik danig onder de indruk. Van zijn verhaal, en ook van zijn mooie goed gepoetste schoenen en zijn nette maar niet stijve pak. Maar nog het meeste van de energie die hij uitstraalde. Hij luisterde aandachtig naar alle vragen en gaf alle vraagstellers een persoonlijk en goed onderbouwd antwoord. ‘En om de energietransitie te laten slagen gaan we desnoods van deur tot deur’. Ik zág het hem zó doen.

Toen we even later gelijktijdig de helling van Huis van Hilde afliepen verwachte ik half en half een klaarstaande auto met chauffeur. Diederik liep de donkere parkeerplaats op en stapte in een klein rood Greenwheels autootje.
Ga ik stemmen? Jazeker! ‘Geen gezeik iedereen rijk’? Of ga ik het rode potlood gebruiken om met mijn hart te stemmen, voor lokale politici die bereid zijn van deur tot deur te gaan?

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op