Domweg gelukkig in hartje Amsterdam

Zoonlief had zijn studie met succes afgerond. Hij had ervoor gekozen om zijn diploma niet ‘officieel’ in ontvangst te nemen. ‘Officieel’ hield in dat je met een groep van 200 jou vrijwel onbekende studenten deelnam aan een – naar alle waarschijnlijkheid – super saaie, uren durende plechtigheid met onpersoonlijke speeches in een sfeerloze zaal met een slechte akoestiek. Hij zou zijn diploma zelf wel ophalen.

Uiteraard wilden we dolgraag getuige zijn van dit gedenkwaardige moment, na jarenlange mentale maar vooral financiële sponsoring. Vier jaar geleden, toen hij zijn middelbareschooldiploma kreeg, vertelde hij mij, (zeur)moeder, docent en huiswerkbegeleider – een dodelijke combinatie voor een puber – dat hij dolblij was dat ik me voortaan niet meer met zijn studie kon bemoeien. Dit was dus het moment om te checken of hij het had gered zonder al mijn goedbedoelde bemoeizucht.

Woensdagochtend half 11 spraken we af in hartje Amsterdam. We besloten met de auto te gaan. Dwars door het centrum van de grootste en drukste stad van Nederland – leuk als je van survivallen houdt! In de buurt parkeren was geen optie, dat kostte een rib uit ons toch al door die studie mager geworden lijven … dan maar twintig (!) straten verderop. We belandden in Oost. Geparkeerd, snel de straat uitgerend, de tijd begon te dringen, gps op onze telefoon volgend. Oeps, vergeten de parkeerapp aan te zetten … chips, adres niet te bekennen, wat nu, twijfel … dan maar weer terug gerend naar de auto, waar gelukkig het juiste adres verscheen.

Verder verliep de wandeltocht naar het centrum voorspoedig en zoonlief wachtte ons op, gekleed in een overhemd en met zijn nette schoenen aan. Gelukkig, er was toch nog iets van onze opvoeding blijven hangen!

Wandelend langs de enorme universiteitsgebouwen waanden we ons (partnerlief had hier zelfs fysiek als student rondgelopen) weer even 18. Jongelui, Nederlands of een buitenlandse taal sprekend, vaak met een coffee-to-go in hun hand, haastten zich richting een of ander historisch of prachtig bij de sfeer passend verbouwd pand. Ik kreeg weer de kriebels. Studeren, kennis vergaren, dromen van je toekomst, nieuwe uitdagingen, nieuwe vriendschappen …. kortom, de wereld aan je voeten.

We stegen op naar de 7e verdieping van een bunkerachtig pand. Daar aangekomen wachtten we op de gang op wat komen ging.
We werden binnengeroepen. Daar, in dat onbeduidende kantoortje van de UvA op de zevende verdieping – medewerkers giechelend op de achtergrond – met een werkelijk adembenemend uitzicht over heel Amsterdam, keken we glunderend naar onze zoon die zijn diploma tekende en in ontvangst nam! Trots zoals alleen ouders dat kunnen zijn.

Daarna nog even naar de Bagels and Beans, waar deze altijd uitgehongerde zoon met smaak zijn én een deel van mijn bagel naar binnen werkte. Geluk zit in kleine dingen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op