Diversen

De eerste keer dat ik haar zag kan ik me nog goed herinneren. Het was een maandag. Ik had het gebruikelijke, perssinaasappels, twee grapefruits, een halfje wit en vijf plakken jong belegen. Met een ontspannen glimlach keek ze hoe ik een en ander op de band legde. Het was bijna alsof ze me aanmoedigde. Het gaat allemaal niet zo snel meer bij mij, maar dat leek haar niet te hinderen. Ook bij het afrekenen wachtte ze geduldig tot ik de laatste muntjes van de €9,47 bij elkaar had gezocht. 

De woensdag erop. Terwijl ik op mijn beurt wachtte keek ik naar haar gezicht, haar blonde krullen, haar bijna serene glimlach. Karen heette ze, las ik op het naambordje dat op het jasje in supermarktkleuren was gespeld. Ook nu gaf ze me de tijd. Zo voelde het, alsof ze aan een knop draaide en het hedendaagse jachtige tempo een flink eind omlaag schroefde. ‘Doe rustig aan, haast hoort niet bij ons, dat is iets voor andere mensen’, las ik in haar ogen.

Vrijdag. Weer koos ik haar rij. Ik zag een glimp van herkenning in haar ogen. Meende in haar ‘Goedemiddag’ een enthousiasme te horen dat ze niet voor iedereen gebruikte. Met haar stem nog in gedachten ruimde ik thuis de boodschappen op. Onderin de tas het bonnetje. Ik wilde het weggooien toen mijn oog door iets werd getrokken. ‘Diversen’, €6,99. Wat was dat? Ik was zo in Karens glimlach opgegaan dat ik het bedrag dat ze noemde niet eens had gehoord. Gedachteloos had ik een briefje van €20 uit mijn portemonnee gefrutseld.

Maandag. Eenmaal thuis kan ik het bijna niet geloven: weer ‘Diversen’, dit keer €8,21. Dit is geen ongelukje meer. Ik wil er niet aan, maar mijn portemonnee staart me verwijtend aan. Mijn lieve Karen, een dievegge.

Woensdag. Eigenlijk heb ik niks nodig, maar ik kan niet langer wachten. Ik moet weten wie het bij het rechte eind heeft: mijn hoofd of mijn portemonnee? Ik koop alleen een onsje ham. Ik hoor mijn portemonnee bijna triomfantelijk lachen als ik thuis het bonnetje controleer: Diversen, €3,35.

Zaterdag. Met een voor mij ongewoon tempo loop ik door de supermarkt. Ik kijk nauwelijks naar wat ik in mijn mandje gooi; ik heb een andere missie. Ik ga in haar rij staan, en wacht tot ze haar glimlachende ogen op me richt. Even heb ik het moeilijk, maar ik zet door. Ik begin te hijgen. Ik trek mijn mond scheef, laat er een beetje speeksel uitlopen. Ik stoot wat onsamenhangende flarden uit en laat me zo snel als mijn stramme knieën willen op de tegelvloer van de supermarkt zakken. Karen, de liefhebbende, kan niet anders dan achter haar kassa vandaan komen en zich over me heen buigen. Zodra haar gezicht dichtbij is pak ik de boord van haar synthetische supermarktjasje vast en sis haar toe: ‘Ik heb je door. Je geeft de helft aan mij, of ik geef je aan.’

Dinsdag. Gerookte zalm in mijn mandje. Een doosje kwarteleitjes. Vooruit, ook een flesje champagne. Thuis bestudeer ik het bonnetje. Er staat maar één product op. Diversen, €0.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op