Lijstjes

Het is weer lijstjestijd. Ik spel ze allemaal. Om te checken of ik cultureel gezien nog een beetje mee kan komen (mwah) maar het is ook lekker mijmeren met zo’n lijstje: o ja, Dick Bruna én Jan Kruis, ach Adèle en Roger ook al… “Lijstjes” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Kerst

En dan gaan de laatste weken van december ineens heel snel en voor je het weet is het Kerst. In aanloop naar de feestdagen komt het bij al mijn cliënten wel even ter sprake. Dan valt me weer op hoe verschillend iedereen deze feestdagen beleeft. De één kijkt er naar uit, verheugt zich op de donkere dagen voor Kerst en kan niet wachten om de boom op te tuigen en het hele huis vol te zetten met kaarsjes en verlichting. De ander ziet er als een berg tegenop en telt de dagen juist af tot het moment dat ze weer gaan lengen. “Kerst” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Diversen

De eerste keer dat ik haar zag kan ik me nog goed herinneren. Het was een maandag. Ik had het gebruikelijke, perssinaasappels, twee grapefruits, een halfje wit en vijf plakken jong belegen. Met een ontspannen glimlach keek ze hoe ik een en ander op de band legde. Het was bijna alsof ze me aanmoedigde. Het gaat allemaal niet zo snel meer bij mij, maar dat leek haar niet te hinderen. Ook bij het afrekenen wachtte ze geduldig tot ik de laatste muntjes van de €9,47 bij elkaar had gezocht.  “Diversen” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Prehistorisch ritme

Vijfentwintig jaar geleden keken we wekelijks naar de serie Dinosaurs. De serie ging over een Dino-gezin met drie kinderen waaronder een baby, die de vader hardnekkig Not-the-mama bleef noemen. Allesbehalve een wenkend perspectief voor een aanstaande vader. Ik nam me voor om mijn kinderen van jongs af aan te leren dat het papa en niet-de-papa was. Met weinig succes overigens. Het kwam allemaal weer boven toen ik met ‘Not-the-son’ naar de Prehistoric Rhythm Tour van My Baby ging. “Prehistorisch ritme” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Mag het licht uit?

Het was vol in de feesttent. De vloer was nat van het bier en overal lagen kapotgetrapte plastic bekertjes. Het mocht de pret niet drukken. Ik was speciaal voor het concert terug gegaan naar het dorp waar ik was opgegroeid.  Ik herkende het intro onmiddellijk. ‘Te veel woorden, te veel zinnen. Voor een mens alleen.’ Langzaam voelde ik een hand in mijn linker kontzak glijden. Ik keek verbaasd op zij, de hand had ik niet van links verwacht. De persoon naast me bleef stoïcijns dansen en naar het podium kijken. Niet haar hand. Blij verrast keek ik naar rechts en ik sloeg mijn arm om haar heen. ‘Mag het licht uit als ik je in armen sluit?’ “Mag het licht uit?” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Geurparadijs

Japan, ik heb al eerder over dat land geschreven, is een veelkoppige plek. Enerzijds is het angstaanjagend schoon, gedisciplineerd en heel erg aangeharkt, anderzijds kent het zo zijn uithoeken, zoals de Tsukiji vismarkt.  Ik hou van vis – ja, sorry, alleen freaks zijn veganist – dus wij erheen.  “Geurparadijs” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error