Kolft u ook?

Een discussie op mijn werk over een kolfruimte die aan alle wettelijke arbo-normen diende te voldoen, deed me terugdenken aan mijn eigen ervaringen en die van mijn vriendinnen.
Met één vriendin heb ik ooit afgesproken een boek te gaan schrijven met als titel: ‘Kolft u ook’?

Indertijd hadden we ons, als over-verantwoordelijke aanstaande moeders, al tijdens de zwangerschap grondig verdiept in alle ins- en outs van borstvoeding. Hoe gezond borstvoeding was voor moeder en kind. Hoe belangrijk het was om daar ook mee door te gaan na het zwangerschapsverlof. Maar tja, dan moest je wel op je werk gaan kolven.

We verdiepten ons zo grondig in het onderwerp dat u ons nog steeds kunt inhuren voor een Seminar met een grote S hierover. Bij Borstvoeding Natuurlijk kon je informatie krijgen en kolfmachines huren. Met een professionele machine, kek felblauw en zo groot als een ouderwetse gettoblaster, had je een flesje zo volgetapt. Een gettoblaster? Een hele grote radio, ter grootte van een sporttas, die je op je schouder droeg terwijl je swingend over straat liep. Die professionele was dus geen optie. Daar had je een zachtgeel, peperduur ‘business’ exemplaar voor.

Meestal kolfden we in het enige vergaderkamertje waarvan de deur op slot kon. Het was een heel werk om de ramen af te plakken met A-4tjes printpapier. Als iemand aan de deur rommelde of er een A-4tje naar beneden dwarrelde, stokte de melkproductie acuut.

Met de catering hadden we een plekje in de koelkast afgesproken. Naast de pakken sap.

Een vriendin en ik hadden allebei een baan waarbij we veel onderweg waren. Zo kwam het dat we op de gekste plekken moesten kolven. In hotels in kamers die nog niet waren schoongemaakt. Soms ook schone kamers. En zelfs een keertje in een zwembad. Nou ja, niet in het zwembad zelf.

Het hotel-zwembad werd verbouwd en ik werd naar de kleedhokjes doorverwezen. Er móest gekolfd worden. Ik kón niet langer wachten.

In het lege zwembad waren zo’n 15 bouwvakkers aan het werk.
Daar liep ik in mijn keurige rokje, op hakjes met mijn tasje naar de kleedhokjes. Nagekeken door 15 paar ogen. Het bankje was hard. Mijn gehakte voeten bleven zichtbaar onder het oranje kleedhokdeurtje. Het zoemen van het kolfapparaat overstemde in mijn herinnering de bouwgeluiden ruimschoots. De productie was minimaal. Karig maaltje voor de kleine die avond.

Mijn vriendin had ‘hoge nood’ tijdens een serieuze onderhandeling. Bezorgd probeerde ze zo onopvallend mogelijk te controleren of er al lekvlekken te zien waren in haar zijden blouse. Uiteindelijk stelde ze een schorsing voor. Het was een wat ongelukkig moment voor een schorsing, dus werd wat verbijsterd gevraagd ‘Waarom’?
‘Om te kolven’ antwoordde zij.
De verbijstering nam toe. Toch lukte het de andere partij om er nog uit te persen: ‘Ach wat leuk. U golft ook?’
‘Ja’ antwoordde zij weer.
‘Waar golft u zoal?’
‘Op de vreemdste plekken’ ‘Soms in hotelkamers’ antwoordde mijn vriendin terwijl ze naar de deur liep, ‘Maar vandaag even in de kamer van de algemeen directeur’.

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op