Fiets

Zooooeeeeef … ik ‘vlieg’ over het fietspad door de weilanden. De lucht ziet er dreigend uit, maar buienradar gaf aan dat het niet zou gaan regenen. Achter de donkere wolken doen zonnestralen hun uiterste best om door te breken. Ik ben op weg naar de ‘Kaasstad’ op mijn nog vrij nieuwe, elektrische fiets. Mijn hoofd in de wind, gedachten op nul, ondertussen genietend van de frisse groene geuren van de lente.
Na jaren niet meer gefietst te hebben, ben ik weer helemaal om.

Als middelbare scholier wist ik niet beter. Elke dag trapte ik door weer en wind naar een ‘christelijke’ school in IJmuiden. In Beverwijk was ook een christelijke, dat wil zeggen ‘katholieke’ school, maar dat was voor mijn 3 broers en mij een no-go area: je had namelijk christelijk en … christelijk, maar goed, ik wist niet beter … Dus in plaats van een piepklein stukje te hoeven lopen, fietste ik elke dag 10 kilometer heen en ook weer terug.

Halverwege de fietstocht lag het Noordzeekanaal, een pont bracht ons dagelijks naar de overkant. Een heerlijke onderbreking waarvan vooral de geluiden me nog het meest bijgebleven zijn: het kraken en piepen van de loodzware houten klep die open- en dichtging, het bijzondere geluid als de rubberen stootkussens de kant raakten, de toeter die aangaf dat de boot zou gaan vertrekken … pure nostalgie. Vaak had ik heen wind tegen én … terug ook weer. Toch, na 7 of 8 uur in bedompte klaslokalen te hebben gezeten, was het een verademing om even uit te waaien.

Nadat ik mijn rijbewijs had gehaald, heb ik de fiets een paar jaar behoorlijk verwaarloosd, tot de kinderen geboren werden. In hoogtijdagen vervoerde mijn sterke Gazelle, zonder lage moeder-met-kinderen-instap, maar liefst 4! personen: een peuter voorop, een kleuter achterop en ik ertussen met een baby in mijn buik. Levensgevaarlijk! Maar goed …

In de jaren die volgden, vergat ik hem weer, tot een jaar of 8 geleden. Ik realiseerde me hoe milieuonvriendelijk en ongezond het was om de afstand van anderhalve kilometer naar mijn werk af te leggen met de auto! Met een volle bepakking van 4 laptops, een schoudertas en een boodschappenmand vol woordenboeken fietste ik naar mijn werk, een overmoedige beslissing die al snel werd afgestraft in de vorm van een fikse smakker op het asfalt met als gevolg dat mijn bril de prullenmand in kon en mijn gezicht er nog weken uitzag alsof ik gevochten had. Oké, de fiets bleef voorlopig weer in de schuur.

Tot ik een jaar geleden de ‘elektrische’ fiets ontdekte. Er kwam fikse kritiek van verschillende kanten ‘Wat, je bent toch nog niet zo oud?’ en ‘Ja, zo kan ik het ook!’. Het doet me eerlijk gezegd helemaal niets, ze weten niet wat ze missen… ik zoef over de weg, hoor de vogels fluiten, ruik de geuren van de seizoenen, voel me fitter dan ooit en … zet af en toe de ondersteuning op standje 1 of 2 … om mijn geweten te sussen ….

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op