(I can’t get no) Satisfaction

Na tien nummers was Mick Jagger wel aan een pauze toe. Keith Richards nam de zang over, en mijn vrouw vertrok naar de toiletten. Ook voor haar was de No Filter tour van de Rolling Stones een vermoeiende aangelegenheid.

Twee uur voor aanvang van het concert stonden we al voorbij de middellijn van de grasmat in het voetbalstadion, dat voor deze keer was voorzien van een hard-plastic tapijt. Het was een mooie plek van waar we de Stones ook in ware grootte goed  konden zien. Het was er daardoor ook druk. Mensen wurmden zich via niet bestaande koeienpaadjes voor en achter ons langs, waardoor het drinken van een biertje een uitdaging was. Iedere keer wanneer mijn elleboog werd aangeduwd, belandde de inhoud van mijn glas niet in mijn mond, maar over mijn linker schouder. Gelukkig had de man voor me hetzelfde probleem, zodat er toch nog genoeg bier in de buurt van mijn mond terecht kwam.

Mick Jagger kwam terug op het podium met een mooie uitvoering van Miss You en ik vond mezelf terug op een zomerkamp in 1978. Ik dronk er mijn eerste Grolsch biertje uit een beugelfles en rookte er mijn eerste sigaret. Herinneringen komen bij mij binnen via het oor.

De Stones zetten inmiddels  Midnight Rambler in, een versie  met een wat lange spanningsboog. Het leidde me af. Onlangs las ik dat mannen die ’s nachts door de straten dwalen,  niet altijd een ‘midnight rambler’ hoeven te zijn. Een heel eind lopen wil namelijk wel eens helpen als Viagra zo goed heeft gewerkt dat je maar niet van je erectie afkomt. Sindsdien kan ik een glimlach niet onderdrukken als ik om vier of vijf uur ’s nachts oudere mannen op straat zie lopen. Andersom zal dit ook wel zo zijn.

Mijn vrouw was nog steeds niet terug. Op mijn telefoon zag ik dat ze een berichtje had gestuurd, maar wat er stond kon ik niet lezen. Leesbril vergeten. Wat zou er aan de hand zijn? Zat ze vast in het toilet, had ze een hartaanval? Ik gokte maar dat er stond dat ze het concert verder van een afstandje zou volgen. Op de tast tikte ik OK in. Mijn gedachten dwaalden verder af. De voormannen van de protestgeneratie  stonden nu op tegen ouderdom. Zou ik over twintig jaar nog net zo fit zijn als Jagger nu? Ik hoopte maar dat het qua lichamelijke aftakeling zou blijven bij de leesbril.

In de toegift kregen we het lang verwachte Gimme Shelter. ‘Rape, murder. It’s just a shot away.’ Achter me ontstond commotie. Een jongeman was flauw gevallen. De combinatie van bier, rook en warmte was hem  blijkbaar teveel geworden. Versuft krabbelde hij overeind om daarna meteen weer in elkaar te zakken. Het tafereel paste wonderwel bij het nummer en de gelijknamige film, waarin verslag wordt gedaan van een tournee van de Rolling Stones door de VS. Bij een concert op de Altamont racebaan laten ze de bewaking over aan Hell’s Angels en die steken een bezoeker dood. Het concert staat te boek als het einde van het hippietijdperk.

Het was een bijzondere avond, waarop ik voor muziek was gekomen, maar herinneringen en hoop had gekregen. Ik kon er geen genoeg van krijgen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties