Goodwill in Japan

Thuis had ik me een bepaalde voorstelling gemaakt van Kyoto. Groot, hoogbouw, rommelig en een beetje onguur, vol stinkende auto’s en heel veel brommertjes. De waarheid bleek anders: een vrij kleine lelijke, wat saaie stad maar wel met allerlei fraaie tempels.

Kyoto is een van de weinige steden in Japan die in de oorlog niet gebombardeerd werd. De landelijke – overigens prachtige – oude zooi is allemaal van hout, iets wat niet mee hielp bij het bewaren van het authentieke stadsgezicht, maar er zijn nog veel tempels en enkele oude straatjes.

Overigens wat is oud? Ze hebben de gewoonte in de Shinto traditie om elke 200 jaar de tempels omver te gooien en exact weer te herbouwen. Rare jongens die Japanners. Je ziet dus eigenlijk een kopie van een kopie van een kopie maar dan wel uit 700 BC.

Maar daar gaat het nu niet om. Waar het wel om gaat is dat we ons om onverklaarbare redenen terugvonden in een wel degelijk enigszins sleazy restaurant in downtown Kyoto. Alleen maar Japanners, het was er retedruk en er waren vele – klassiek – schreeuwende obers.

We kregen een soort van vage Engelse menukaart in de handen gedrukt. Fascinerende gerechten. Onbegrijpelijk ook. Er stond een klein soort gourmet stel op onze tafel. Grote afzuigkap er boven. Je moest zelf je rauwe gerechten barbecueën of zoiets. En wat was het dan? Schijf van de neus van een varken, de aderen van een koe. Na wat handen en voeten overleg met de ober begrepen we dat we vooral keus hadden tussen inside en outside van de koe.

Lekkuh! We konden niet meer weg want de drie dronken tafelburen waren joviaal in onverstaanbaar Engels tegen ons aan het murmelen. ‘Japan ferry great?’

‘Off course, very great.’

‘Japan Koed?’

‘Véééry good.’

‘Holland famous of what?’

‘Windmills and flowers!’

‘O’….

Ja, dan kun je niet meer terug beste lezer, dat begrijpt u. Voorwaarts dan maar. Gelukkig zagen we nog 1 ding dat op gewoon vlees leek. We bestelden en deden ons best.

Onze nieuwe vrinden vonden dat we niet good barbecueden. En het door ons gekozen gerecht was óók niet de beste keuze en de drank ook niet. Kort en koed, naast ons ging een buur staan en maakte aan onze tafel, ter plekke, een door hen besteld gerecht. Plus andere aangeschoven drank.

We konden aan de feestelijk ademwalmen merken dat ze hier al even zaten. En nog een gerecht. Moeten dus van die orgaan dingen zijn geweest. Inside of de cow… We konden niet terug, dus dan maar in het keelgat ermee. Viel mee, best wel lekker eigenlijk. Slok erover. Ferry koed.

Afijn. Onze vrinden gingen maar eens. ‘Was Japan niet great?’

‘Goodwill for Japan in tze Netherlands.’

‘Very much goed-will’ zeiden we. En daar gingen de heren enigszins wankelend de kale straten van Kyoto in. Wij enige bij-kom minuten later ook maar.

‘Can we have the bill please?’

‘No, no. No bill, all peet bij neeboors.’

‘Thank you!’

‘Goodwill from Kyoto for the Netherlands.’

Bij deze.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Zeno Zonneveldt
Zeno Zonneveldt
2 jaren geleden

De geschiedenis van Japan begint officiel pas in de 8e eeuw. Daarbij heten shinto ‘tempels’ schrijnen, tempels zijn van het boeddhisme. Ook weet ik niets van de traditie van het herbouwen van schrijnen elke 200 jaar, behalve Ise Jingu, maar dat is elke 20 jaar.