‘They never believed in me, but I never believed ‘em’ (uit: Freedom van Abstract).

Vanaf kwart over twee kon de telefoon gaan. IJsberend liep ik door de kamer , wachtend op dat ene gouden moment dat ik in mijn dromen al zo vaak had beleefd. De dag die je wist dat zou komen en dan bedoel ik niet het koningschap van onze geliefde Willie.

Hoe was ik rondjes lopend in de kamer terecht gekomen? Daarvoor spoelen we even terug naar twee jaar geleden, in dezelfde kamer. Ik had net een telefoontje van mijn mentor gekregen met goed nieuws: ‘Ik wil je graag twee keer feliciteren, namelijk met je MAVO-diploma én met het feit dat je naar de HAVO mag.’ Prachtig.

Een dag later stond ik weer met beide benen op de grond, toen ik een mailtje van de HAVO kreeg. Ik was dan wel toegelaten, maar ik moest me goed realiseren dat wanneer ik er met kerst niet goed voor zou staan, ik van school verwijderd zou worden. Ik voelde me de gangmaker op het verkeerde feest.

Ik was niet de enige ‘MAVO-klant’ die naar de HAVO ging. We moesten allemaal wennen. In de MAVO-eindexamenklas waren we klaar gestoomd voor zelfstandig werken en werden we aangesproken op onze eigen verantwoordelijkheid. De aanpak op de HAVO stond daar haaks op. We werden betutteld, niet serieus genomen en te pas en te onpas werd er gedreigd met verwijdering van school. Aan het eind van vier HAVO ging ik gewoon over.

In vijf HAVO nam de paniek op school toe. Inmiddels was ik 18, kiesgerechtigd, dienstplichtig, wettelijk meerderjarig, maar voor school niet. Na iedere toetsperiode werden mijn ouders voor een gesprek uitgenodigd. Om te horen wat de school extra voor mij zou doen? Nee, om te horen dat het niet goed ging. Punt. Ik denk dat de school zich drukker maakte over het slagingspercentage dan over mijn toekomst:  ik wilde na het examen naar de lerarenopleiding om geschiedenisleraar te worden.

Wat heeft zes jaar voortgezet onderwijs me opgeleverd? Het heeft me geleerd dat scholen vertrouwen moeten hebben in hun leerlingen en met ze in gesprek moeten blijven. De meeste leraren op de MAVO konden dat. De leraren op de HAVO konden vooral goed uitleggen dat ik als leerling regisseur was van mijn eigen leerproces (dit zeiden ze letterlijk). En als de regisseur er niet uitkwam, dan belden ze m’n ouders.

Kwart voor drie. Ik liep inmiddels niet meer alleen door de kamer; mijn ouders liepen in een examenuitslagpolonaise achter me aan. Bij de twee examenkandidaten van de buren was het feest, zij hadden al bericht van hun Bonhoeffer. Op de What’s App regende het geslaagd-berichtjes.

En toen …. ging de telefoon. Mijn mentor feliciteerde me. Geslaagd!

Vandaag kreeg ik mijn diploma. De opluchting dat ik de deur van deze school achter me kan dichttrekken wint het van mijn blijdschap. Prestige en reputatie wegen er zwaarder dan betrokkenheid bij de leerlingen. Volgend jaar begin ik aan de lerarenopleiding met voorbeelden van goede leraren in mijn hoofd, maar helaas ook met teveel voorbeelden van hoe ik het niet wil.

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op