Van onze centen!

Onlangs  dronk ik een biertje op een terras aan de rand van een veldje waar veel kleine kinderen aan het spelen waren. Een jongetje van nog geen één, kon al wel staan, maar nog niet lopen. Hij trok zich op aan een loopauto en het lukt hem erop te gaan zitten. Maar achterstevoren. Eerst keek hij wat verbaasd, want waar was het stuur? Daarna maakte hij met zijn handen stuurbewegingen. Dat stuur had hij niet nodig. Ik werd er erg vrolijk van.

De bediening op het terras was in handen van jongeren met een verstandelijke beperking. Ze maakten die middag flink wat meters, want soms konden ze met hun bestelling de juiste tafel niet vinden of waren ze vergeten dat ze net een bestelling hadden opgenomen. Het bier smaakte er niet minder om. En al doende leert men.

Een paar dagen later mocht een programmamaker bij Pauw reclame maken voor zijn programma ‘Van onze centen’. Ik begreep dat in het programma projecten worden belicht die de belastingbetaler veel geld hebben gekost, maar niets hebben opgeleverd. Glimmend van trots vertelde de programmamaker dat hij al 100 miljoen euro aan verspilling aan het licht had gebracht. De verongelijkte woede en diskwalificatie van lokale bestuurders en ambtenaren stuitte me tegen de borst.

Bij alle voorbeelden die in het programma naar voren komen, zette ik weliswaar ook mijn vraagtekens. Moest dat pand in Groningen nou werkelijk nog roze worden geschilderd? Hadden ze in Noord-Brabant echt niet beter kunnen onderzoeken of het jachthaventje daar paste en rendabel zou zijn? Maar dat er keuzes worden gemaakt voor projecten die achteraf op zijn minst discutabel blijken, wil niet zeggen dat lokale ambtenaren en bestuurders er alleen maar zitten om geld te verspillen. Integendeel, je hoeft maar op vakantie te gaan naar een willekeurig land om te constateren dat Nederland één van de meest verzorgde en aangeharkte landen is ter wereld.

Wat me het meest irriteert, is dat we elkaar steeds meer de maat nemen als plannen verkeerd uitpakken. We ontzeggen daarmee de ander het recht om fouten te maken en daarvan te leren. ‘Leren doe je maar van je eigen geld, niet van onze centen,’ hoor ik u al zeggen. Van bestuurders en ambtenaren die ‘van onze centen’ parkeerterreinen aanleggen, plantsoenen asfalteren of cultuurcentra bouwen mogen we zeker verwachten dat ze zorgvuldig en weloverwogen te werk gaan. Maar hoe redelijk is het om, als dat het geval is, te eisen verder geen fouten te maken? Het leidt alleen maar tot risicomijdend gedrag. Door het werk van lokale bestuurders en ambtenaren op de ‘van onze centen-manier’ onder het vergrootglas te leggen, verandert Nederland in een Blokker-winkel. Ooit trots van de winkelstraat, inmiddels hopeloos gedateerd.

Als het jongetje van het terras van zijn ouders geen fouten had mogen maken, dan had hij nog steeds in zijn Ikea-kinderstoel gezeten. Met een drinkbeker sap en veel te dik. Als wij een overheid willen die altijd keurig binnen de lijntjes kleurt, dan is er als het jongetje  eenmaal volwassen is, geen toekomst in dit land meer over.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op