Paas Sokken

De grote blauwgrijze ogen van mijn dochter ontmoeten de donkerbruine van mij. ‘Wat lijken die ogen toch op haar overleden vader,’ denk ik en ze neemt mij even mee in een andere tijd.

Boingg… de klankschaal trilt mij terug naar het hier en nu. We knipogen naar elkaar met zo’n is-het-jou-ook-opgevallen beweging naar beneden erbij, richting alle voeten. Het is 2e Paasdag en we staan in een cirkel waar iedereen zwarte of grijze sokken aan heeft… behalve mijn kinderen en ikzelf.

De oudste kijkt mij ietwat benauwd aan en ik zie een waarom-heb-ik-geen-Paas-ontbijt-moeder gedachte. Met een het-komt-goed-lieverd blik probeer ik bemoedigend terug te kijken, want we mogen niet praten.

We staan bij een workshop van een verhalenverteller die onder begeleiding met klankschalen het verhaal over de Soemirische godin Inanna uitbeeldt. Het eerste gedeelte is prachtig en ik hoor een grote so-far-so-good zucht naast me, terwijl hij tevreden op zijn gadget-horloge ziet dat zijn hartslag gedaald is.

Maar dan… Met een ‘wat ik ook niet wist verdedigende blik’ begint de wil-je-nog-iets-delen cirkel. Daar staan we dan… en opeens … vanuit het niets, bekruipt mij een gekleurde sokken trots. Dàt zijn nou mijn kinderen. Open en nieuwsgierig ondanks alles wat hun zweverige moeder steeds weér bedenkt gaan ze altijd onderzoekend mee. Wat een kanjers!

Met grote smakelijke bollen op het hoorntje sluiten we onze eigen cirkel in de dichtstbijzijnde ijssalon, terwijl een kindlief vraagt of iemand nog wat wil delen. Een warm dankbaar 2e Paasdag gevoel doet mij van oor tot oor glimlachen. Wat sokken al niet teweeg kunnen brengen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op