Alles wordt beter, toch?

Blue Monday schijnt de meest deprimerende, verdrietige, weemoedige dag van het jaar te zijn. De dure maar gezellige feestdagen zijn voorbij. Het januarisalaris nog niet uitbetaald. De lente nog ver weg. Het optimisme over jouw goede voornemens overigens ook. Je bent al weer één of meer keren niet naar de sportschool gegaan, toch weer overgewerkt, uitgevallen tegen één van jouw geliefden. En ook die feestdagenkilo’s willen maar geen afscheid van je nemen.

En dan het weer; vlees noch vis. Grijze mistige dagen, wanneer het vlak voordat het donker wordt pas licht is geworden. Het goede nieuws is dat na Blue Monday het leven weer beter kan worden. Maar dit jaar gaat dat toch moeizaam hoor ik van veel mensen om me heen. Moe, moe, moe, weer geen Elfstedentocht en ook het politieke klimaat klaart maar niet op.

Trumps inauguratie en de decreten die hij tekent. Het dieptepunt lijkt nog niet bereikt. Maar het brengt ook misschien nieuwe beweging op gang. Neem onze eigen minister Ploumen. Die wil het gat dat door Trump is ontstaan gaan dichten, kopte de Volkskrant. Trump schrapte op zijn eerste maandag als president financiering voor organisaties die in arme landen helpen bij gezinsplanning en veilige abortus. Ik word er blij van dat Ploumen als een soort ‘Hans Brinkers’ haar vinger in het gat in de dijk wil steken. In de sfeer van ‘Don’t ask what your country can do for you, but what you can do for your country and other countries’ versus ‘Amercia first’.
Gelukkig valt er ook heel wat te lachten met die Trump. Neem het VPRO filmpje van Zondag met Lubach

https://www.youtube.com/watch?v=j-xxis7hDOE

America first. Maar Nederland dan toch zeker tweeds. Of toch first?? In Nederland wonen de gelukkigste mensen blijkt steeds uit onderzoek. Ondanks dagen als Blue Monday.

Om dit in het klein nog maar eens te bewijzen en terug te keren naar de prettige kerstvakantiesfeer gingen we met z’n allen achter de computer zitten om het kerstgeschenk uit te kiezen. Dit jaar geen loodzware onhandzame doos waarmee de OV-collega’s niet uit de voeten kunnen maar een digitale bon waarmee je zelf iets kunt uitkiezen. Voor ieder wat wils. Er viel heel wat te kiezen: Een weekeindje weg in een Natuurhuisje? Leuk, doorklikken: Blokhut op een camping. Zou heel leuk zijn geweest toen de kids kleiner waren. Een vibrerend, pulserend en/of warmte massage-ding; ‘Zijn mijn massages dan niet goed?’ bromde manlief. En tussen al dat moois popte ook steeds een ‘Vispakket’ op. Luxe-keuzestress en ook een beetje een nostalgisch verlangen naar een ‘écht kerstpakket’. Zo eentje die op tafel gezet wordt en dicht blijft tot iedereen thuis komt. Waarvan het brede plastic plakband opengeritst wordt met de punt van de autosleutel. Waarvan je weken later de superstatische fliedertjes gekleurd plastic stro nog achter de bank terugvindt. En waarvan helaas na 3 jaar de luxe ragout in blik toch in de vuilnisbak belandt. We klikten nog even door en konden ook het kerstgeschenk doneren aan een goed doel. Voor ieder wat wils. Klik: dit jaar KiKa. Volgend jaar een ‘Hans Brinkers beats Trump donatie’?

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error