Kommunikasie

Kommunikasie

31 december 2016 Uit Door Edgar Zonneveldt

Ja, alles ging goed, geen klachten, maar eh kommunikasie was toch wel een aandachtspunt. Zijn personeelschef keek hem bemoedigend aan. Want ruis op de lijn. Bij die en die collega’s, gevoeligheden, botte bijl.
‘Zou het niet goed zijn om….’ En daar toverde hij hem uit de hoge hoed: de Communicatiecursus Waar je Een Spiegel wordt Voorgehouden over Jouw gedrag ten opzichte van een Ander.

Een paar weken later zat hij in te trein richting de hei. Hij wist wat er ging komen.

‘Wat dóet dat met je?’ (wat nu weer te prevelen)
‘Wat zág je? ’(meestal niks)
‘Hebben we hem nu?’(…).
Voelde je dat je efficiënt invloed hebt uitgeoefend?

En ’s avonds in de lobby drank.

De training verliep volgens verwachting. Hij maakte een dansje op het heerlijke feest der herkenning:
De altijd zóóóó in control zijnde rustige trainers; de betweter; de begrijpende cursist; de vragenlijst; te veel koffie; het gezamenlijk scharen tegenover de heilige Muur der Flappen; het mannetje dat tijdens een mislukte case een archetypisch trillend kinnetje heeft; de stilte na een evaluatievraag die natuurlijk altijd wel door een medecursist (meestal dezelfde) beantwoord wordt (‘heel veel aan gehad’); en iemand die het wel nooit zal leren. Zo iemand als hij dus. Een flappenschuwe botterik. Want voorwaar, hij kende zichzelf, dat dan weer wel. Niet dat het hielp.

En toen was hij aan de beurt. Hij voerde een gesprek met een acteur. De medecursisten zaten er in een cirkel omheen, keken en luisterden aandachtig. Hij was op zijn vriendelijkst, aardigst. Geïnteresseerd (mooi woord!) in de ander. ‘Want jij wil dat hij/hij….’ Tevreden keek hij de cirkel rond: ‘Zo doe je dat!’

Dat vonden de medecursisten, de acteur en de trainer duidelijk niet. In de lobby waren ze nog zo gezellig, nu meedogenloos. Hij was niet oprecht, alleen met zijn Doel & Resultaat bezig. ‘Geen moment voelde ik me’ – tromgeroffel – ‘….gehoord.’

Aaaaah, in zijn hoofd brak de hel los. ‘Zielig hoor, dat je niets hebt gehoord. Komt door die kleine lelijke muizenoren van je.’ Maar dat kon hij, ondanks dat ‘we hééél open naar elkaar toe zijn in deze veilige setting en elkaar helpen’, niet zeggen.

‘Wat zag je?’ (Dat kon hij dus niet zeggen).’
‘Wat voelde je? (Die persoon tegenover hem zat hinderlijk in de weg!)’
‘Wat doet het met je.?(Niks! Opzij).’

‘Hij heeft hem nog niet! Nog een keer doen’ vraagt de trainer? ‘Jaja, natuurlijk. Fijn hoor.’

In de trein op weg naar huis nam hij het besluit: Vanaf nu was hij een Trumpist. Knal, boem, roos op je schouders en geen gezeur. Hoezo ‘De Ander’? Hij zou voortaan van zijn hart geen moordkuil meer maken.

‘Wat vind je van mijn nieuw schoenen,’ vroeg zijn vriendin. ‘Is het eten nog niet klaar’ antwoordde hij. ‘Ik heb zin in wat’

Volgend jaar maar weer op cursus dus.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!