Gezellige Kerst

Tijdens de kerstborrel besprak ik met een aantal collega’s hun kerstplannen. Iedereen had plannen. De meeste hadden gezellig iets met familie afgesproken, anderen gingen gezellig met z’n tweetjes uit eten. De manier waarop ze ‘gezellig’ uitspraken maakte mij nieuwsgierig. Gezellig? Was het bij hen wel zo gezellig? Of hadden ze soms last van kerststress? Dat werd in alle toonaarden ontkend. 

Kerst met familie was ‘je van het’. Maar na het derde glas kwamen de verhalen. Over De Kalkoen, die een klein fortuin had gekost en maar niet gaar wilde worden en die uiteindelijk nog steeds ongaar en zwartgeblakerd in de grijze bak belandde. Haar jongste broertje kwam niet meer bij. En toen moest de kerstavond nog beginnen. Wat nog het ergste was: elk jaar moest haar broertje zonodig Hét Kalkoenverhaal vertellen. De derde Kerst dat hij weer begon had ze zijn kerststropdas gepakt en die in de juskom gehangen. Nu nam ze voordat ze naar het familiediner ging alvast een extra dosis Valdispert.

De andere collega haalde zijn schouders op. Valt toch best mee. Kerst is de enige dag in het jaar dat ik mijn broer zie. Dat gaat prima als we ons allebei aan de ongeschreven regel houden dat we zo ver als mogelijk is uit elkaar gaan zitten. En natuurlijk nooit, maar dan ook nooit reageren op wat de ander zegt. Vrede op aarde noemen wij dat. Vreten op aarde bedoel je zeker, viel mijn jongste collega bij. Gaat bij mij nooit goed. Van dat kerstbrood krijg ik altijd buikkrampen, maar dat hoort erbij. Net zoals de hond van mijn zwager die elk jaar tegen de kerstboom pist, de permanent markers die doordrukken op ma’s damasten tafelkleed en de oudste neven die lopen te zeiken over het trage internet van opa en oma. En dan dat zielige kerstboompje in de tuin dat je het hele jaar aan al dat moois herinnert. ‘s Middags voor het kerstdiner ga ik daarom altijd even liggen. Daarna pers ik me in mijn figuurcorrigerende ondergoed en trek mijn mooiste kerstjurkje aan. Mijn man is zo lief om de BOB te zijn, zodat ik bij binnenkomst meteen een paar glazen achterover kan slaan. Dan kan ik de hele wereld, zelfs de kwade dronk van mijn schoonmoeder, aan.

We haalden nog een rondje en checkten even een zelfhulpsite over kerststress: ‘Kerst is een gezellig feest. Althans, dat zou het moeten zijn. Vaak echter regeert de kerststress: verplichtingen bij familie, kerstontbijten met je collega’s, lekkere diners verzorgen en kaarten versturen. Hoe zorg je dat Kerst leuk blijft?’ De psycholoog schreef over Het grote ‘moeten’, saaie kersttradities en kwam met goede adviezen als ‘Blijf je zelf’, ‘Maak keuzes’ en ook praktische tips zoals het maken van simpele ‘kan niet missen recepten’ en gezamenlijke boswandelingen. Wij fantaseerden daar nog even op door; trek een comfortabele Minion onesie aan, schop die knellende pumps uit, laat een knallende boer als al dat eten even te veel wordt, ontspan, vergeet en vergeef. En als het echt niet anders kan: Vraag desnoods op dringende toon of iemand éven mee kan komen naar de keuken om de familievete uit te praten.

We hieven het glas op alle mooie open-deuren-tips en wensten elkaar een Gezellige Kerst met veel Lachen, Interesse in elkaar, Eten, Figuurcorrigerend ondergoed dat niet té strak zit, Daverende gesprekken en nog meer Eten. LIEFDE; dat is de sleutel voor een Gezellige Kerst.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error