Vriendelijke mensen

Lissabon met mijn oudste vriendin, het was er dan eindelijk toch van gekomen. Eigenlijk komt zo’n tripje natuurlijk nooit echt uit. Te koud in het vroege voorjaar, te nat in de late herfst. En de zomermaanden vallen natuurlijk ook eigenlijk af, want dan wil je toch iets met de familie doen. En er moet ook nog wat gewerkt worden. Met wisselende roosters. En o, ja rond examens en toetsweken van de kids is het toch wel de bedoeling dat je er bent. Niet dat je ‘iets’ voor ze mag doen, maar er niet zijn is dus echt niet ok.

Afijn, redelijk hyper, met een rolkoffertje waarvan de rits op springen stond werden we door onze liefhebbende echtgenoten afgezet bij Schiphol. We troffen elkaar bij het meeting point, tenminste uiteindelijk wel. Het was meteen weer top. Ook al zagen we elkaar soms maanden niet, zodra we bij elkaar waren was het goed. Al kwebbelend dronken we onze eerste van vele koffies.

Toen we in het centrum van Lissabon vanuit de metro weer bovengronds kwamen schemerde het al. Vriendelijke voorbijgangers wezen ons de straat van ons pension. Het bleken Spaanse toeristen te zijn. Geen wonder dat ze ons hadden begrepen in ons beste SpaFraEngels. Er stond een typisch Lissabon’s geel trammetje. Over de steile straatjes kropen die met veel geratel omhoog. Halverwege het steile straatje was ons pension, lopen dus. Wonderbaarlijk hoe zwaar zo’n klein koffertje op zo’n moment is. Wat had je nodig voor een paar dagen?
Twee jonge mannen liepen ons achterop. Aanzienlijk minder puffend dan wij, en hielpen ons met de koffertjes. Aardige jongens, grijze-haren-service lachten we elkaar toe. Het pension was super leuk, met bont gekleurde muren en mooie tegelwanden. Ineens ontdekten we dat mijn vriendin was gerold. We holden naar buiten en zagen haar portemonnee liggen. Toch uit de tas gevallen misschien. Alles zat er nog in. Alles, behalve het geld. Geen aardige jongens dus. Helaas. Jammer ook want we hadden grootse plannen om in die paar dagen maximaal te spenderen. Vanaf dat moment hadden we een missie. Het verloren gegane geld terugverdienen.

We hadden gelukkig al een Lisbon card gekocht. Zo eentje waarmee je gratis met het OV kunt reizen en bij allerlei attracties gratis of met korting naar binnen kunt. Om de kaart ‘er uit te krijgen’ gingen we op en neer en nog eens extra heen en weer met het gele trammetje bij ons in de straat. Per enkele reis €3,40 dus dat liep al lekker op. Elk museum liepen we in en soms ook direct weer uit. Wel even de entree afgeboekt op ons Lisboncard-budget; gratis is niet duur. Toen we in de tram een man zo’n 17 minuten zagen klooien met het kopen van een kaartje besloten we dat de Lisboncard qua voorkomen van vakantiestress sowieso er een goede deal was. Daarna hoefden we niet meer op en neer met het gele trammetje. De Lisboncard was afgeschreven.

Bij ons vaste bakkertje kregen we gratis een heerlijk cakeje; moesten we proeven. Het cakeje was hemels. Op onze laatste dag gingen we lunchen; goedkoop natuurlijk. Ook al hadden we de verloren cash al lang gecompenseerd. Het restaurantje leek vol, maar de ober wenkt ons naar binnen. Om de hoek bleek nog een enorme ruimte te zijn. Vol met 75+ers, mannen vooral. Ze keken op en glunderden. Zonder echt iets te bestellen verschenen de heerlijkste gerechten op onze tafel. Het bleek dat er twee mannen hun 85ste verjaardag vierden. En wij vierden mee. We dachten aan onze vaders en wensten dat zij met even veel joy de vivre, of hoe zeg je dat in het Portugees, of in het SpaFraEngels, hun 85ste verjaardag zouden mogen vieren. Toen we de rekening vroegen werd die door de jarigen weggewuifd. Gearmd en gelukkig liepen we het restaurant uit. We keken nog even om. Zonder iets te zeggen wisten we waar we ónze 85ste verjaardag samen zouden gaan vieren.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!