Popcorn & Brownies

Om 03.00 ging de telefoon, de vaste lijn. De afgelopen jaren waren die nachtelijke telefoontjes steeds de gevreesde belletjes geweest dat de dood toch altijd sneller kwam dan gehoopt. Eén keer was het een Nigeriaanse Microsoft medewerker, die na mijn tirade zeker een carrière-switch moet hebben overwogen. Ik griste mijn bril tussen de rommel op mijn nachtkastje vandaan en liep in het donker naar de telefoon. Mijn man draaide zich om, kwam even overeind en snurkte daarna, iets harder, weer verder.

Het was mijn zoon, die er volstrekt van uitging dat ook wij voor de tv zaten. Met American size popcorn, hamburgers en brownies vierde hij de verkiezingsnacht bij mijn zwager. Maar het feest begon toen al een penetrant aangebrand luchtje te krijgen. ‘Het is niet te geloven! Dat geloof je toch niet?’ was het enige dat hij zei.

Vanaf dat moment zat, lag en hing ik onder een te klein en te dun fleecedekentje op de bank, doorlopend append met mijn zoon. Af en toe stond ik op om de verwarming nog wat hoger te zetten om de kou die uit de tv kwam te compenseren. Op het moment dat Florida rood kleurde, klonterden de brownies en hamburgers zich tot een grote harde bal samen in mijn maag. Vol verbijstering maakte ik rond half 7 de rest van het gezin wakker. ‘Het is niet te geloven’ was het enige dat ik kon uitbrengen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error