Rotterdam op een druilerige donderdag in oktober.

Er zou zon zijn. Er zou levendigheid zijn. Er zou naoorlogs optimisme zijn. Er zouden supersnelle boten op de Nieuwe Maas zijn om in rond te razen. Perfect dus voor een dagje stappen met dochterlief. De wereld in, de wateren op. Nieuwe Dingen doen, belevenissen, op avontuur. Zoiets. Het werd Rotterdam in de regen.

De tijd dat tieners met andere tieners in de vakanties ongepland tiener-toerden is allang geweest. Geen tiener doet dat meer. Ik wel, toen, samen met een vriendje. Naar Rotterdam. Logeren bij de oma van dat vriendje. Het was een klein huisje en de oma maakte zich grote zorgen of het inklapbare logeerbed waar ik toen in sliep niet kapot zou gaan. Mij werd herhaaldelijk verzocht toch vooral voorzichtig te zijn met het ding. Wel zo vaak en zodanig dat ik mij niet welkom voelde. Hetgeen ook zo was denk ik.

Dochter en ik staan onderaan het toenmalige wereldwonder: de Euromast. Toen was dat wat! Die pilaar van vernuft. Vader en moeder hadden dit wereldwonder uitbundig geprezen voor mijn vertrek. Saai ding vond ik, toen al.
Tja, steengeworden vergane glorie. Zo staarden dochter en ik naar de in de regen staande paal met hoed. Ik deed nog mijn best om het op te hemelen, maar voor de millennium jeugd is dit een niks. Ze keurde het nauwelijks een blik waardig.

De echt nieuwe architectuur in de stad viel wel in de smaak, die was fascinerend. Vooral de nieuwe markthal, die niet alleen mooi maar ook verdomd handig bleek in de stad in de regen.
Het is alsof je opgegeten wordt door die gigantische slak boven je hoofd. Of je door een reuzenbloemenveld loopt. Je wordt er vrolijk van. Mensen die bang zijn voor beestjes kunnen deze biotoop beter vermijden. En je kunt er goed nassen, zo weet ik nu inmiddels uit ervaring. Nadeel: teveel toeristen met fototoestellen doen afbreuk aan het mediterrane markt gevoel dat het gebouw en de omgeving wil oproepen. Toch een moetje, dit gebouw. Schijnt nagemaakt te worden in Dubai trouwens. Dan vermoed ik met kamelen in plaats van slakken boven je hoofd.
Recht tegenover de markthal staan de beroemde kubuswoningen. Goedkeuring van de dochter. Prachtig is ook het nieuwe gebouw van Koolhaas aan de nieuwe Maas. Net zeecontainers die opgestapeld zijn. Maar hoe ik het ook aanprijs, dochter keurt het af. Net als Erasmusbrug…

En de bootjes: ze scheuren verleidelijk hard langs. Vlijmscherp snijdend door het water. Twee, drie watertaxi’s tegelijk. Ik realiseer me: ik heb altijd al watertaxichauffeur willen worden. Op een eeuwige reis over het levenswater. Altijd scherp, altijd in controle. Maar geen enkele watertaxi stopte bij de halte op de rainy pier waar wij stonden. Ik legde dochter uit, dat het symbolisch was voor alle kansen in mijn leven en dat…. Ze snapte het niet en ik zelf eigenlijk ook niet. Dat doet Rotterdam met je. In de regen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error