Van huis

Inge Eusman & Margot de Zeeuw

Wat gebeurt er met je als je man na een gedegen voorbereiding vertrekt om de Mont Ventoux te beklimmen? Inge en Margot schrijven elkaar.

Dag 1: Mijn man ging van huis

Ha Inge, 

Herken je dat, dat je opeens een liedje in je hoofd hebt dat niet meer weg wil? Sinds gisteren zingt Martine Bijl in mijn hoofd: “Mijn man ging van huis met de andere mannen – En hij zei: “‘k Ben gauw terug, liefste, maak je geen zorgen,…” maar dat doe ik natuurlijk wel. Komt vast door dat boek, over fietsende mannen op diezelfde berg en een bermpaaltje.

Ik snap het natuurlijk ook niet echt, die liefde voor zijn fiets. Zou de racefiets voor mannen van 50+ zoiets zijn als de pony voor meisjes van 12? Hij moet steeds uit elkaar (in de woonkamer), moet heel vaak gepoetst (ook in de woonkamer) en de zadelpen moet eigenlijk ook wel iedere week worden vervangen of op maat gezaagd (inderdaad: in de woonkamer). Er was ook gedoe met het ‘verzet’, want zo’n berg vraagt natuurlijk weer andere technische vernuften dan onze polders. Liefst wilde hij daarom een nieuwe fiets erbij, maar toen heb ik een ultimatum gesteld: één erbij = anderhalf eruit. Er staat namelijk al jaren ook nog een halve fiets op zolder. Handig voor de onderdelen vindt hij, maar hij wordt maar niet kleiner. Dat wrak bedoel ik he? 

Tweeënhalf uur schijnt het te duren, de beklimming. Ik zou bijna zeggen: ‘Doe mij nog maar een bevalling’. Afijn, hij belde net en klonk opgewekt… 

Liefs, Margot

 

Dag 1: Grote jongens op schoolreisje

Hai Margot,

Praat me niet van bevallingen. Sinds die tijd is het moederkloekgevoel en de snel overlopende tranenbak als een toeschietreflex geactiveerd. En dat geldt ook voor die grote vent. Zorgen ze wel goed voor zichzelf en elkaar? Maken ze er niet toch een wedstrijdje van? En dan die enorme vrachtbus met van die lage tunneltjes op het Franse platteland. Gaat het wel goed daar allemaal? Met die Natte Zemen in hun mooie balletjes outfits? En dan niets kunnen doen. Loslaten, ook zo’n dingetje. Grote jongens op schoolreisje. Super dat ze zijn gegaan! Zag in de bus ook van die kantinebakken met Haribo winegums en tassen met Snelle Jelles, gelletjes voor vóór, tijdens en na de inspanning. Als je fietst moet je tenslotte goed eten. Verbranding per dag 8000 kcal geloof ik. Minimaal! Klinkt goed voor de slanke lijn. Als wij ook eens gingen fietsen… Misschien ook maar beter van niet. Kom je overigens morgen even borrelen?

En dan aan het eind van de dag gelukkig weer berichtjes. Opluchting, tranenbak, je kent me. Allemaal nog heel. En die schattige foto op de app van dat meisje dat in adoratie naar onze mannen in hun balletjes outfits kijkt. Aandacht genoeg dus.

Volgens mij is er wel gedoe daar. Niet onder elkaar hoor, maar met het ‘verzet’ van één van de fietsen. Schijnt belangrijk te zijn. ‘Fietsen is een materiaalsport’, zoveel heb ook ik inmiddels wel begrepen. Good night! Ik lig er steeds pas na enen in. Zo’n leeg bed trekt toch niet.

Liefs, Inge

 

Dag 2: Calorieënvreters

Hoi Inge,

Echt waar? 8000 calorieën per dag? Je zou bijna echt serieus gaan overwegen ook op zo’n racefiets te stappen. Het idee echter om langer dan twee minuten op zo’n snoeiharde streep te moeten zitten? Om de dooie doos dus niet. Ook probeer ik me dan voor te stellen hoe dat eruit ziet, als ik op een racefiets in zo’n pakje op zo’n zadel voorbij zou komen. Sommige dingen moet je gewoon echt niet willen voor jezelf.

Wat overigens ook niet helpt is dat gedoe met versnellingen. Vorig jaar dacht ik dat de ketting eraf lag toen we op een soort fietsvakantie waren, eventjes maar hoor, ongeveer vier uur heeft het geduurd, die vakantie dus. Stond ik dus langs de kant van de weg om mannenhulp te roepen, want een ketting er weer om leggen geeft echt rotvlekken. Bleek het een soort van versnelling te zijn waarvan ik nog nooit had gehoord. Het voordeel was dat het euvel niet verholpen hoefde te worden. Het nadeel was dat ik tamelijk voor gek stond tegenover man en zoons…

Trouwens: was jij er bij vorig jaar, op die camping waar we die oude, erg dikke meneer zagen in een rood fietshansopje zonder fietshemdje? Hij had een heel kekke, lichtgewicht fiets onder die buik, maar sommige dingen staan dus gewoon voor eeuwig op je netvlies gebrand…

Op de een of andere manier is dat allemaal afdoende en houd ik mezelf voor dat je met haken op de bank ook de nodige calorieën verbrandt omdat dit veel geestelijke inspanning vergt. En je hersenen zijn echte calorieënvreters, dat weet iedereen. Zeker met een glas witte wijn erbij.

Vanmiddag reed ik in de auto naar huis met de jongens en zagen we een groepje fietsmannen. Wij dacht alle drie dat we hem zagen, maar het was hem natuurlijk niet. Hadden we kunnen weten, want ze hadden geen bolletjestrui aan.

Liefs, Margot

 

Dag 3: Onderweg

Lieve Margot,

Heb ik dat? Liggen we 1200 km bij elkaar vandaan in bed, word ik op zijn opsta tijd spontaan wakker van die lieve vent. Synchronicity. Zelfs spierkrampen in mijn benen. Je kunt het ook overdrijven. Zal in werkelijkheid wel van de bootcamp beulles van de sportschool zijn.

Vanwege de hitte zouden ze dus al om half 7 hun met te dure billencreme gesmeerde derrières op hun op maatgemaakte zadels positioneren. Crèmetje met als werkzame stof vaseline, niet verder vertellen. Placebo’s doen wonderen.

Ze zijn nu dus onderweg. Ik ga zo het huis maar eens grondig poetsen. Elk nadeel heb z’n voordeel… Ik hoop dat dat die doordringende herhalende Martine Bijl die maar blijft zingen over dat haar man van huis ging, een beetje tot rust brengt.

Ik mail of bel je wel even als ik manlief euforisch op de top van de Kale aan de lijn heb. Nu al supertrots.

Liefs, Inge

 

Dag 3: Zaterdagochtend, op de bank met koffie

Lieve Inge,

Ze hebben het gehaald! En eerlijk gezegd belangrijker wat mij betreft: ze zijn allemaal weer veilig beneden! Opgelucht. Dat Martine Bijl-liedje loopt namelijk echt niet fijn af: ‘Onlangs kwam een meneer om zijn pak af te geven…’ Kan ‘ie gelukkig zelf komen brengen morgen. Een tas vol zal het wel zijn, na een week natte zemen rijden.

Moeten wij toch ook een keer doen: met alle vrouwen een week op pad. Nemen we ook zo’n grote vrachtbus! Zou ik trouwens wel spannend vinden. Ik heb notabene mijn A-diploma parachutespringen, maar met zo’n gevaarte de binnenlanden van Frankrijk in – sowieso de straat uitkomen, nu ik erbij nadenk – dat lijkt mij een recept voor hartklachten.

De eerlijkheid gebiedt overigens te zeggen dat ik weliswaar dat parachutediploma heb gehaald – zeven sprongen gemaakt, helemaal zelf! – maar dat ik de helft van de week in halve shock verkeerde. De eerste sprong was ook nauwelijks een sprong te noemen: de instructeur gaf me onverwacht een zoen én een flinke duw, dus ik ben gewoon dat vliegtuig uit gevallen. Schijnt standaardprocedure voor bange meisjes te zijn. En eerlijk is eerlijk: ik zou zelf helemaal niets hebben gedaan. Daarna deed ik trouwens ook helemaal niets. Ik kon alleen maar verbijsterd tegen mezelf denken: ‘Ze hebben gelogen… ZE HEBBEN GEWOON TEGEN ME GELOGEN!! Je valt alleen maar heel hard naar beneden!’ Dat duurde zo’n drie seconden en ik was ervan overtuigd dat bezig was dood te vallen. Stomme is dat ik geen film van mijn leven voorbij heb zien komen, ik voelde me met name flink belazerd. Godzijdank gaat bij je A-diploma je parachute vanzelf open, anders was ik beslist naast Apeldoorn te pletter geslagen.

De een na laatste sprong bood trouwens nog een nieuwe uitdaging: ons vliegtuig had een lekke band. Het alternatief was een Chessna, veel kleiner dan de Islander waarmee we tot dusver hadden gesprongen. Met de Chessna kun je je niet vanuit de deuropening naar beneden laten vallen, maar moet je eerst naar buiten stappen, met je handen de vleugel vasthouden en je voeten op een beugel zetten. Pas als je zo staat, spring je naar achteren, de diepte in.

Je snapt: die Chessna-sprong was geen halve shock, maar een driedubbele, maar ik heb dat toch maar mooi echt zelf gedaan. En George en Daniel huren daar stuntmannen voor in! Ik geef toe: op mij werd niet geschoten door de slechteriken, maar aan die stoere daad, nu toch alweer zo’n twintig jaar geleden – nou ja, stuk of dertig misschien inmiddels – heb ik gewoon voor de rest van mijn leven genoeg. Ik heb het gedaan, ik heb het gedurfd, heb mezelf driedubbel bewezen en als man, kinderen en vaderland in gevaar zijn, dan weet ik dat ze op mij kunnen rekenen. Tot die tijd kan ik gewoon gezellige dingen op de bank doen. En wachten op mijn man, die van huis ging, maar gelukkig weer veilig thuiskomt morgen…

Liefs, Margot

 

Dag 4: Nu de vrouwen

Hallo Margot,

Morgen is inmiddels al weer vandaag. De vrachtbus is onderweg. Ze hebben zelfs al een kale ETA afgegeven. En een behaarde. De sfeer zit er blijkbaar nog steeds goed in. Met zo’n bus en die malle Fransen op de weg, die zelfs in de EK-periode OV- en luchtvaartstakingen een goed idee vinden, voelt het nog een klein beetje als balanceren op het landingsgestel van de Chessna. Ik zal blij zijn als die van mannelijk zweet doordrenkte wastas hier op de mat ploft. Met moeie, maar blije man erbij natuurlijk. ETA zal wel bijgesteld worden, deden ze tenslotte op de Mt Ventoux ook. Eerst nog even koffiedrinken…het moet wel leuk blijven.

Wel stoer dat je je uit dat vliegtuig hebt laten kussen. Snap dat de sprongen daarna een stuk aantrekkelijker waren.

De mannen hebben al weer plannen voor een volgende trip. Waarschijnlijk nog iets uitdagender en nog iets langer. Ik schat dat een expeditie in Patagonië vast tot één van de mogelijkheden wordt gezien.

Zeker goed plan om met de meiden ook er op uit te gaan. Qua spanning vindt ik zo’n vrachtbus persoonlijk voor dit moment wel voldoende. Parachutesprongen, diepzeeduiken of zonder paardrij-ervaring op een onwillig paard door een Afrikaans wildpark in galop op de vlucht slaan voor een agressieve neushoorn: dat vond ik 30 jaar geleden top. Of een reuzecamper. Gaat ook een beetje om het comfort.

De hoogte van die dingen is het enige dat mij wat zorgen baart. Bijna elke dag sta ik stil voor de Wijkertunnel, omdat nota bene een beroepschauffeur niet weet hoe hoog zijn vrachtauto is. Niet dat ze dan echt vast komen te zitten hoor, maar er is een signalering een paar honderd meter voor de tunnel en dan wordt de tunnel automatisch afgesloten om die vrachtwagen te behoeden voor klemrijden. Wel een ideetje om een dames-in-hoge-huurbussen-app te ontwikkelen zodat je voordat je die bus klemzet in een tunneltje een seintje krijgt. Natuurlijk altijd mogelijk om dan lucht uit de banden te laten lopen zodat je weer loskomt. En dan de ANWB bellen om de banden weer op spanning te krijgen, want dat weet ik niet hoe dat moet. Mmmm, misschien toch beter om een all inclusive te boeken met de meiden, in een of ander prettig warm resort.

Nog geen nieuwe ETA doorgekregen. Goede fles en hapjes staan klaar. Genoeg avontuur voor deze week, vooral in mijn mind. Ik ben supertrots op de mannen, leuk dat ze samen weg waren, leuker dat ze weer thuiskomen. Goodbye Martine. Tina Turner en David Bowie op volle sterkte: Tonight …

Liefs, Inge

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error