La Dolce Vita

De koffie was alweer koud geworden. Ze kon net zo goed meteen even de laatste dingetjes in de keuken opruimen. ‘Nee, hè!’ de vaatwasser was weer eens niet uitgeruimd. ‘Ik doe het straks…’ altijd weer hetzelfde liedje. De was, de strijk, de boodschappen, het schoonmaken, koken en altijd weer troep die lag te slingeren. Niet dat haar man en schatjes niets deden, maar tja. Ze trok het zelf naar zich toe: Naast ‘Hoofd Huishoudelijke Dienst’ was ze thuis ook nog eens ‘Agenda Manager’ en ‘Chief Social Interaction’. En dat naast een volle baan. Leuk werk hoor, dat wel hoor maar toch. Ze was alles en iedereen gewoon even zat. Gelukkig ging ze morgen met een vriendin een lang weekeind weg. Die was er ook wel aan toe. Zelfde verhaal eigenlijk. Niets te klagen en toch niet jubelend door de week dansend.

Hoezo moest die handtas in de koffer? En waar dan? Dat paste toch nooit! Waarom was zo’n handbagagekoffertje zo idioot klein? Waarom hadden ze geen ruimbagage bijgeboekt? Nu stond ze, met klotsende oksels, onder het toeziend oog van de douaniers haar op de grond gevallen bh zo onopvallend mogelijk weer in de koffer te proppen. Je hoorde ze denken: ‘Thuis paste alles er zeker nog wel gemakkelijk in. Ja, ja. Krenterige Nederlanders op vakantie.’

Carlo belde hoe laat ze in het appartement dachten te zijn. Later, natuurlijk dan gedacht, maar dat gaf niets. Het appartement was nog mooier dan op de site. Na de rondleiding en de overhandiging van de sleutels schonk Carlo de welkomst-wijn in kelkachtige glazen waarop mistige druppeltjes parelden. Of ze plannen hadden voor die avond? Toen ze even later de stad in liepen regende het niet meer. Op de Piazza Central bracht ober Antonio hen de Bacardi Spritz. Met een knipoog naar Carlo liet hij glimlachend weten dat hij ze extra forte had gemaakt. De radiologie-congres-mannen aan het tafeltje naast hen schoven aan. Antonio bleef glazen en bordjes bijvullen.

De volgende dagen vlogen voorbij; ze bekeken alle architectuur, bezochten alle musea en bijna alle winkels. Licht verbrand, met ‘love biene’ en zere voeten eindigden ze steevast bij Antonio om daarna met de hele groep tot in de kleine uurtjes te dansen in clubs waar geen toerist kwam.

Zou het komen omdat het de laatste avond was? De sfeer leek een tikje broeierig. Ze danste met haar ogen dicht. Ineens voelde ze een snerpende pijn in haar linkervoet. Toen ze op keek, keek ze in de koolzwarte ogen van een kleine vrouw die haar naaldhak stevig in haar voet had geboord. Carlo greep de vrouw voorzichtig bij haar elleboog, trok haar zachtjes weg en mompelde een verontschuldiging. De radiologie-congres-mannen begeleidden hen naar het ziekenhuis en bekeken opgelucht de foto’s van haar voet.

Terug in Nederland regende het. Half tegen het verkeer in scheurde een auto hen tegemoet, remde hard en stopte vlak voor hen. Italiaanse toestanden! De man van haar vriendin sprong uit de auto en omhelsde haar. Thuis stonden haar man en kids op de oprit haar al op te wachten. De vaatwasser was uitgeruimd, het huis spick-and-span. Thuis.
La Dolce Vita.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error