Productief uitstelgedrag

Acht uur ‘s avonds, ik heb net mijn eten achter de kiezen. Uitgebreid gekookt, volgens het recept van Allerhande, ‘Mediterraans Pannetje’: witte bonen in tomatensaus, aangevuld met chorizo, wat kruiden die nog in mijn voorraadkast lagen en een Marokkaanse roerbakmix. De buurman at gezellig mee. Morgen tentamen. Met zijn goede gedrag biedt de buurman aan om te helpen met de afwas. Ik sluit mijn bluetooth boxje aan op mijn telefoon om naar mijn eerder samengestelde afspeellijst op Spotify te luisteren. Het is half negen.

Ik moet echt gaan werken, zeg ik tegen mijn buurman. Hij knikt instemmend, hij heeft ook veel te doen. We praten rustig verder in de deuropening over hoe druk we het allebei wel niet hebben en hoe we al weken geen moment meer ‘niks’ gedaan hebben; we wisselen nog even een aantal woordgrappen uit en we trekken onze lelijkste gekke gezichten naar elkaar. Het is half tien.

Ik ben alleen in mijn kamer. Ik pak mijn laptop en ga zitten om wat artikelen door te lezen voor de volgende dag. Ik merk dat ondanks dat al mijn vaat nu schoon is, mijn kamer nog steeds niet in optimale staat is: er ligt een dun laagje stof onder mijn bed. Ach, het duurt 2 seconden om dat even schoon te maken met de Swiffer, denk ik bij mezelf. Ik sta op om de Swiffer te pakken. Het is half elf en mijn kamer is spic en span.

Weer op mijn bank. Even Facebook checken – wellicht heeft een mede student van mijn studentenbestuur een belangrijk berichtje gestuurd. Ook meteen maar even Outlook openen, nu ik toch bezig ben. Tien nieuwe e-mails, ik beantwoord ze meteen. Het is twaalf uur, ik ben op de hoogte van wat wal mijn mede bestuursleden nog moeten doen voor aankomende week en heb al mijn vergaderingen voor de rest van het semester voorbereid.

Terug naar de artikelen. Ik open er een. Ik scrol er doorheen om een idee te krijgen waar het over gaat en ik lees het abstract. Ik moet nu echt gaan power-studeren; als ik om twee uur naar bed ga, krijg ik nog steeds zes uur slaap. Als het aantal uren daaronder komt te zitten, kom ik morgen in de problemen tijdens mijn tentamen. Ik probeer de grote lijnen van het artikel tot me door te laten dringen, maar helaas geven academici niet erg veel om de toegankelijkheid van hun werk. Het is vijf over twaalf en ik kijk onrustig om me heen.

Er wordt op mijn deur geklopt. Hoi buurvrouw, volgens mij hebben we wel een pauze verdiend, denk je ook niet? zegt de buurman. Ik knik instemmend: ik heb net bijna drie uur productief mijn studie uitgesteld. We drinken rustig een kopje thee en ik denk bij mezelf, ach, als ik morgen voor mijn tentamen een dubbele espresso haal, dan hoef ik eigenlijk maar vier uur te slapen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error