Naar het Oosten!

“Met z’n allen een poosje een verzorgpony hebben en dat zij hem dan houdt. Zo voelt het toch een beetje”, verzucht Paulette. Marianne legt haar hand over die van haar vriendin, droog en eeltig is hij. Paulette vecht tegen de aandrang haar hand weg te trekken. Marianne. Altijd klaar voor de ander, altijd voorbereid. Voor ze op de fiets springt naar de Albert Heijn zorgt ze dat ze een schone onderbroek aan heeft, want je weet maar nooit of je opeens in het ziekenhuis belandt. “Zij heeft hem dus”, zegt Marianne bijtend op haar onderlip.” Ongelooflijk dat hij nou juist met háár is meegegaan. Het lijkt me geen feest om naar die gele tanden te moeten kijken, net als je aan de lasagne zit. Dat die sukkel van een Henk dáár dan ook nog een foto van maakt en op Facebook zet. En daarbij: “I will never let you go, Achmed heeft rust nodig en meer van dat soort kwatsch.”

“In Duitsland heb je er genoeg”, vervolgt Marianne. “Daar krijg je gewoon je eigen. En als je eerlijk bent, weet je dat dat het beste is voor allemaal: voor de gasten en voor de vrijwilligers. Niet dat je dan per se die van jezelf mee naar huis moet nemen, maar dan heb je in elk geval de kans om iets op te bouwen. Daar heeft die Merkel toch maar mooi aan gedacht! Die dame weet hoe het in mekaar zit. Die Rutte van ons heeft het maar over bed, brood en bad en dat soort belachelijke bijzaken. Als je ’t mij vraagt: pure armoede als je niet eens meer iemand voor jezelf kan krijgen. Is dit ons land nog wel?”
“Tja, wat moeten we hier nog… We kunnen gaan lezen in het herinneringenboek van de gemeente dat gisteren bij de post zat, maar daar krijgen we onze groep niet mee terug”, schampert Paulette. “We zijn toch nog veel te jong om alleen maar achterom te kijken? Wij kunnen de jonkies nog wel ‘ns laten zien hoe je vlot integreert met mekaar. Mét respect, wel met respect.”

De dames zuchten en zien hun Spartamet druipen in de motregen. Een glimlach breekt door op het gezicht van Paulette. “Wir schaffen dass, zegt die Frau van hiernaast. Nou wij ook. Marianne, kom op, pak een tas, de mensen zijn ook niet met meer naar ons gekomen. Ik haal je op over een uur.” De hakken van Marian stampen al op de pedalen, de accu blijft opgeladen voor als ze echt de wind in de rug nodig heeft. Thuis gooit ze gemakkelijke kleren in de stevige sporttas die ze gebruikt voor het jaarlijkse weekend naar Texel met haar moeder. Daar komt het blauwe Opeltje van Paulette al aan, een wolk van dieseldampen achterlatend. “Instappen maar!”, roept Paulette. Waarom altijd die harde stem, denkt Marianne. Ze draaft naar Paulette op haar Wolkys die ze al droeg toen ze nog bij de V&D achter de kassa zat. “Naar het oosten!”

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error