Liefde

De Liefde met de grote ‘L’ had me al jong te pakken. Een heerlijk gevoel van een soort opwinding vermengd met blind vertrouwen dat het goed zat. Een sensatie die zich niet éénmaal, maar gelukkig heel vaak liet voelen. Telkens als ik prachtige schoenen zag, openbaarde deze Liefde zich.

Het toppunt van geluk was als ik zelf nieuwe schoenen kreeg. Het uitzoeken, passen en nog eens passen. De winkelmijnheer of mevrouw die aan kwam zetten met stapels schoenendozen en voorzichtig het vloeipapier ontvouwde. En dan huppelend naar huis, met de schoenendoospunt bij elke stap door de tas heen prikkend in mijn kuit. ’s Avonds zette ik mijn trofee zorgvuldig op een stoel in mijn slaapkamer. Soms stapte ik wel drie keer uit bed om de schoenen zo perfect te positioneren dat ik ze al liggend goed kon zien. Volmaakt gelukkig viel ik dan in slaap om ’s ochtends tevreden in de lichte leergeur te ontwaken.

Als ik iemand ontmoette, keek ik altijd eerst naar zijn of haar schoenen. In de loop der jaren las ik de persoonlijkheid van mensen af aan waarmee ze hun voeten sierden. Iets dat ik als psycholoog helaas niet wetenschappelijk heb kunnen onderbouwen. Inmiddels weet ik dat anderen mijn Liefde voor schoenen een fetisj noemen of soms nog onaardiger een tic. Hoewel ik gelukkig vriendinnen heb die mijn schoenenpassie delen en graag met mij naar het Schoenen Paradijs gaan, beleef ik de Liefde inmiddels, als aangepaste volwassene, nu meestal in stilte.
Naarmate ik ouder word, is er namelijk spanning op de Liefde komen te staan. Dat ligt niet aan mijn schoenen. Door wat kilootjes hier, wat doorgezakte voeten daar zijn mijn favoriete schoenen en ik langzaam uit elkaar gegroeid. Mijn likdoorns kregen ruzie met mijn kekke laarsjes. Een hielspoor leidde de breuk met de rest van mijn schoenen in. De kortste medische samenvatting van hielspoor: pijnlijke narigheid. En het advies: goede degelijke schoenen. En zo kwam het dat ik op een winderige dinsdagavond naar de ladies night van de plaatselijke sportwinkel ging om sportschoenen te kopen. Over die ladies night kan ik zo weer 500 woorden schrijven, dus dat houden jullie nog tegoed.

Nieuwe schoenen kopen, een feest, zou je denken, maar sportschoenen zijn voor mij als de Balkenendes onder de sophisticated mannen. Terwijl ik toch echt een voorliefde heb voor Daniel Craigs. De dozen met schoenen kwamen, er was geritsel van vloeipapier, de baas van de sportzaak ging voor me op de knieën, maar deze keer ging het om comfort en niet om de ‘wauwfactor’. Na een astronomisch bedrag te hebben betaald, ging ik wat moedeloos naar huis. De tas met sportschoenen zette ik onder de trap. Toen ik die avond maar niet in slaap kon komen, sloop ik zachtjes naar beneden. Voorzichtig pakte ik mijn schoenen uit de doos. Behoedzaam zette ik mijn nieuwe aanwinst op het nachtkastje. Het licht van de wekker zette ze in een prachtige rode gloed. Met een hart vol Liefde viel ik in slaap.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!